دوست دارند، در مساجد، در مجالس، در ميهماني‌ها و در ميان جمعيت شرکت نمي‌کنند؛ مکتب آنان، عزلت و گوشه‌گيري و تنهايي است؛ از اين رو از جريانات و آنچه بر ديگران مي‌گذرد، بي‌خبر و غافل هستند، آنان با تنها زيستن، از بسياري کارهاي خير، برنامه‌هاي مثبت و پاداش‌هاي الهي محروم مي‌شوند، که کار اين افراد برخلاف خواستة دين و اولياي الهي است. انسان بايد به دنبال دوست‌يابي و ياري رساندن به آنان کوشا، و با شرکت در کارهاي خيرشان انس و الفت خود را ثابت نمايد. تنها زيستن، کار افراد بي‌مهر و عاطفه و خالي از محبت و مهرباني است.

سفر حج، سفر بسيار مهمي است و زائر نبايد در اين سفر از همسفران کناره‌گيري کند و تنها بنشيند و تنها به زيارت و انجام مناسک مبادرت ورزد.

زائر با انس و الفت گرفتن با همسفران به ارزش‌هاي ديگران آگاه مي‌شود، و اگر خود، فاقد آن ارزش‌هاست، آنها را در فرصت عظيم سفر حج در خود تجلّي‌ مي‌دهد؛ زائر با الفت و مؤانست با ديگران به عيوب خود واقف مي‌شود و درصدد برطرف کردن آن برمي‌آيد.

دربارة انس گرفتن و الفت با ديگران، روايات بسيار مهمي از اهل‌بيت عصمت و طهارت (عليهم السلام) نقل شده است؛ از جمله رسول خدا (صلّي الله عليه وآله) فرموده: