ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٧٦ - ٢٩ گريز از مواضع تهمت
زائر بزرگواري که در کاروان و در رفت و آمدها و گفتوگو با ديگران در معرض ديد و توجه آشنايان، دوستان و اهل کاروان است، بايد به گونهاي رفتار کند که از موارد اتهام دور باشد؛ و کاري نکند که مورد تهمت قرار گيرد؛ زيرا حفظ آبرو و شخصيت در درجة اول، بر خود شخص واجب است و سپس بر ديگران.
از طرفي نيز همة مردم و اهل کاروان در طول سفر حج ـ که بالاترين سفر معنوي است ـ بايد توجه داشته باشند که تهمت زدن به اهل ايمان و به کسي که ادعاي مسلماني دارد، از گناهان بزرگ شمرده ميشود و عقوبت آن در قيامت بسيار سنگين است.
از امام صادق (عليه السلام) روايت شده:
«مَنْ بَهَتَ مُؤْمِناً أَوْ مُؤْمِنَةً بِمَا لَيْسَ فِيهِ بَعَثَهُ اللَّهُ فِي طِينَةِ خَبَالٍ حَتَّي يَخْرُجَ مِمَّا قَالَ قُلْتُ وَمَا طِينَةُ الْخَبَالِ قَالَ صَدِيدٌ يَخْرُجُ مِنْ فُرُوجِ المُومِسَاتِ» يعنِي الزَّواني؛ [١]
« کسي که به مردي مؤمن يا زني مؤمنه تهمت بزند، و آنچه از زشتي و گناه در او نيست براو ببندد، خدا در قيامت او را در «طينة خبال» برميانگيزد، تا آنچه را گفته ثابت کند. راوي ميگويد که به حضرت گفتم: «طينة خبال»
[١] جامع احاديث الشيعه، ج٢٠، ص٥٤٤.