پول و گذرنامه، بيماري، احساس غربت، دلتنگي و... در اين گونه موارد بر زائران ديگر اخلاقاً واجب است که دوست زائر خود را تنها نگذارند و براي رفع مشکلات او اقدام نمايند، مثلاً در صورت گم شدن پولش، باحفظ کرامت او به ياري وي بشتابند و يا براي يافتن مدارکش اقدام کنند و در صورت بيماري براي علاجش به او کمک کرده، وي را به دکتر يا به بيمارستان برسانند و ... و بدين ترتيب از احساس غربت او کاسته، دلتنگي او را به هر صورت که مي‌توانند برطرف کنند.

رسول‌خدا (صلّي الله عليه وآله) دربارة رعايت حال و حقوق برادران ديني و لزوم ياري دادن به آنان و تنها نگذاشتن آنان در پيش‌آمدها مي‌فرمايد:

«الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ لَا يَظْلِمُهُ وَلَا يَشْتِمُهُ مَنْ كَانَ فِي حَاجَةِ أَخِيهِ كَانَ اللَّهُ فِي حَاجَتِهِ وَمَنْ فَرَّجَ عَنْ مُسْلِمٍ كُرْبَةً فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ بِهَا كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ الْقِيَامَةِ وَمَنْ سَرَّ مُسْلِماً سَرَّهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَة»؛ [١]

«مسلمان، برادر مسلمان است؛ از اين‌رو به او ستم نمي‌کند و او را دشنام نمي‌دهد. کسي که در مقام انجام حاجت برادر ديني‌اش برآيد، خدا حاجت او را روا مي‌کند وهرکس رنجي‌رااز مسلماني برطرف

[١] جامع احاديث الشيعه، ج٢٠، ص٣٠١.