ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٥٧ - ١٩ دوري از فرومايگان

از نشانه‌هاي افراد فرومايه است؛ اهل‌بيت (عليهم السلام) مردم را از دوستي، معاشرت و نشست و برخاست با فرومايگان نهي کرده‌اند.

اميرمؤمنان (عليه السلام) مي‌فرمايد:

«احْذَرُوا السَّفِلَةَ فَإِنَّ السَّفِلَةَ مَنْ لَا يَخَافُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَفِيهِمْ قَتَلَةُ الْأَنْبِيَاءِ وَفِيهِمْ أَعْدَاؤُنَا»؛ [١]

«از مردم فرومايه بپرهيزيد و از معاشرت با آنان دوري کنيد؛ زيرا فرومايه از خدا بيم ندارد. قاتلان پيامبران و دشمنان ما از اين گروه‌اند».

شيخ صدوق، اين شخصيت بزرگ و روايت‌شناس، در کتاب پرقيمت من لايحضره الفقيه مي‌نويسد:

دربارة معناي فرومايه، اخبار گوناگوني آمده است:

در بعضي از روايات، فرومايه به کسي اطلاق شده که طنبور٢ مي‌نوازد؛‌ در برخي ديگر، آمده که فرومايه کسي است که اگر به او خوبي کني، خوشحال نمي‌شود و اگر بدي کني، ناراحت نمي‌گردد، و نيز به کسي اطلاق شده که به ناحق و بدون شايستگي، ادعاي امامت و پيشوايي کند. و در روايتي از امام صادق (عليه السلام) به کسي گفته شده که شراب مي‌نوشد... همة اينها، اوصاف شخص فرومايه است، و هرکس يکي يا همة آنها را داشته باشد، بايد از رفاقت و همنشيني با او دوري گزيد.

[١] بحارالانوار، ج١٠، ص ١١٤.

[٢] طنبور؛‌ کمانچه، از سازهاي زهي است.