ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ١٧ - محيط امن و امان
به محيطي گام نهاده که براي همة موجودات، محيط امن و امان است؛ محيطي که درختان آنجا، بدون آن که آنها را با قفسهاي آهنين زرهپوش کنند، از تجاوز در اماناند، حتي شاخهها و بيخ و بن و ريشه و نيز بوتهها در مصونيتاند.
حتي اگر به درختي که در حرم[١] روييده و شاخههايي از آن به بيرون حرم سر در آورده، به احترام اين که اصل آن در حرم است، نميتوان تجاوز کرد و از آنها شکست و نيز اگر درختي در بيرون حرم روييده ولي شاخهاي از آن سر به حرم کشيده باشد، به هيچجاي آن درخت نميتوان ارّه گذاشت و تجاوز کرد، و يا شاخة آن را شکست!
در محيطي قدم ميگذارند که حيوانات و پرندگان و آهوان صحرا چهارفرسخ در چهارفرسخ از تعرّض انسان در اماناند؛ بنابراين نميرمند، و نميتوان آنها را وحشتزده کرد و رم داد. خلاصه اينکه حيوانات، پرندگان و گياهان همه در محيط امن الهي به سر ميبرند و هيچ کس در محدودة حرم حقّ تعرّض بدانها را ندارد.
«مسافران به سوي بيت، به محيطي وارد ميشوند که اگر کسي در آنجا کبوتري را از دستة کبوتران رَم دهد، براي جبران اين بيانضباطي بايد يک گوسفند کفّاره دهد،
[١] محدودة حرم، چهارفرسخ در چهارفرسخ است.