ادب و آداب زائر
(١)
مواقف کريمه
٩ ص
(٢)
محيط امن و امان
١٦ ص
(٣)
1 هزينة سفر
١٩ ص
(٤)
2 نيت
٢٣ ص
(٥)
3 توبة واقعي
٢٥ ص
(٦)
4 وصيت
٢٨ ص
(٧)
5 سخاوت
٢٩ ص
(٨)
6 رهايي از هر قيد و بند
٣١ ص
(٩)
7 خوشرفتاري با همراهان
٣٣ ص
(١٠)
8 شيوة برخورد با زائران مختلف
٣٦ ص
(١١)
9 جدّي بودن براي رفتن به سفر
٣٨ ص
(١٢)
10 ياري به افراد کمتوان
٤٠ ص
(١٣)
11 گرامي داشتن ديگران و اکرام به آنان
٤٢ ص
(١٤)
12 نصيحت و خيرخواهي نسبت به همسفران
٤٤ ص
(١٥)
13 پرهيز از عبوسي و ترشرويي
٤٦ ص
(١٦)
14 انتقادپذيري
٤٨ ص
(١٧)
15 کوشش براي يافتن دوستان جديد
٥٠ ص
(١٨)
16 انس با ديگران
٥١ ص
(١٩)
17 استفاده از تجارب ديگران
٥٤ ص
(٢٠)
18 بهرهگيري از يافتههاي اهل خرد
٥٤ ص
(٢١)
19 دوري از فرومايگان
٥٦ ص
(٢٢)
20 مشورت با ديگران
٥٨ ص
(٢٣)
21 گفتوگوهاي سازنده
٦٠ ص
(٢٤)
22 پندپذيري
٦٤ ص
(٢٥)
23 الگوي عملي شدن براي ديگران
٦٦ ص
(٢٦)
24 در پريشان حالي و درماندگي
٦٦ ص
(٢٧)
25 پرهيز از احترام بيمورد
٦٨ ص
(٢٨)
26 رعايت حقوق متعارف
٦٩ ص
(٢٩)
27 تماس با بستگان نزديک
٧١ ص
(٣٠)
28 رعايت مسائل اخلاقي
٧٢ ص
(٣١)
29 گريز از مواضع تهمت
٧٥ ص
(٣٢)
30 احترام به نظر صاحب نظران
٧٧ ص
(٣٣)
31 عيادت از بيمار
٧٨ ص
(٣٤)
32 پرهيز از هدردادن وقت
٧٩ ص
(٣٥)
33 تشييع جنازه
٨١ ص
(٣٦)
34 شرکت در جلسات
٨١ ص
(٣٧)
35 گذشت از لغزش ديگران
٨٢ ص
(٣٨)
36 قبول عذرِ عذرخواهان
٨٣ ص
(٣٩)
37 رعايت امور لازم
٨٥ ص
(٤٠)
38 کنترل زبان از گفتار ناروا و بيهوده
٨٨ ص
(٤١)
39 حفظ چشم از نگاه به نامحرمان
٩٠ ص
(٤٢)
40 شکر و سپاس
٩٢ ص

ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٦٢ - ٢١ گفتوگوهاي سازنده

را که از راه حلال و بدون معصيت به دست آورده، در راه حق هزينه کند».

امام رضا (عليه السلام) نيز مي‌فرمايد:

«مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً يُحْيِا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوب‌»؛ [١]

«کسي که در جلسه‌اي شرکت کند و در آن جلسه [فقه و حلال و حرام و] احکام ما را با بحث و گفت‌وگو به پا دارد روزي که دلها مي‌ميرند، قلب او نخواهد مرد».

پيشواي ششم امام صادق (عليه السلام) به داود بن سرحان فرمود:

«يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ مَوَالِيَّ عَنِّي السَّلَامَ وَأَنِّي أَقُولُ رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً اجْتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذَاكَرَا أَمْرَنَا فَإِنَّ ثَالِثَهُمَا مَلَكٌ يَسْتَغْفِرُ لَهُمَا وَمَا اجْتَمَعَ اثْنَانِ عَلَي ذِكْرِنَا إِلَّا بَاهَي اللَّهُ تَعَالَي بِهِمَا الْمَلَائِكَةَ فَإِنِ اجْتَمَعْتُمْ فَاشْتَغِلُوا بِالذِّكْرِ فَإِنَّ فِي اجْتِمَاعِكُمْ وَمُذَاكَرَتِكُمْ إِحْيَاءَنَا وَخَيْرُ النَّاسِ بَعْدَنَا مَنْ ذَاكَرَ بِأَمْرِنَا وَدَعَا إِلَي ذِكْرِنَا»؛ [٢]

«اي داود! به دوستانم از جانب من سلام برسان و بگو اين گفتة من است: خدا رحمت کند بنده‌اي را که با ديگري مي‌نشيند و از فرهنگ و فقه و علوم


[١] بحار الانوار، ج ١، ص١٥٦.

[٢] همان، ص١٥٧؛ امالي، طوسي، ص٢٢٨.