ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٦١ - ٢١ گفتوگوهاي سازنده
اخلاقي با اهل فن کند. به ويژه سؤالاتي را که در زمينة عقايد، احکام، حلال و حرام و دنيا و آخرت دارد، با اهلش در ميان گذاشته، از اين طريق خود را به دانش ديني و آگاهي لازم در جهت تأمين سعادت دنيا و آخرتش بيارايد.
اسلام، تشکيل چنين محافل علمي و استفاده از دانش عالم را ـگرچه ميان دو نفر باشدـ از اعظم عبادات شمرده و موجب پاداش بينهايت، کليد درهاي بهشت، ضامن سعادت دنيا و آخرت انسان و سبب تحولات روحي و اخلاقي دانسته است.
از اميرمؤمنان (عليه السلام) روايت شده:
«أيّها النّاس، طُوبَي لِمَنْ شَغَلَهُ عَيْبُهُ عَنْ عُيُوبِ النَّاسِ وَتَوَاضَعَ مِنْ غَيْرِ مَنْقَصَةٍ وَجَالَسَ أَهْلَ الْفِقْهِِ وَالرَّحْمَةِ وَخَالَطَ أَهْلَ الذُّلِّ وَالْمَسْكَنَةِ وَأَنْفَقَ مَالًا جَمَعَهُ فِي غَيْرِ مَعْصِيَةٍ»؛ [١]
«اي مردم! خوشا به حال کسي که توجه به عيوب خودش، او را از پيگيري عيوب ديگران باز دارد، و بدون داشتن کمبود و نقص به فروتني و خاکساري در جاي خودش تن در دهد، و با اهل بصيرت و بينش همنشين شود، و با تهيدستان و فقيران همزيستي و آمد و شد داشته باشد، و مالي
[١] بحار الانوار، ج ١، ص١٥٦.