درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٢٢ - ١ محبت و دوستى امام

استنصروكم فانصروهم،فليفرّجنّ اللّه[الفتنة]برجل منّا أهل البيت.بأبى ابن خيرة الاماء»؛ [١]«شما همواره به اهل بيت پيامبرتان نگاه كنيد؛اگر آنان ساكت شدند و در خانه نشستند،شما نيز سكوت كرده، به زمين بچسبيد و اگر از شما يارى طلبيدند،به يارى آنان بشتابيد.خداى متعال به دست مردى از ما اهل بيت، ناگهان فرج عنايت خواهد كرد.پدرم فداى او باد كه فرزند بهترين كنيزان است».

حضرت حسين بن على عليهما السّلام نقل كرده است:مردى نزد پدرم آمد و از اوصاف مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف پرسيد.ايشان وقتى صفات او را ذكر كرد،با حالتى سرشار از عشق و شيدايى،به سينه خود اشاره كرده،آهى كشيد و از شدت اشتياق به ايشان،به سينه خود اشاره فرمود(و أومأ بيده إلى صدره شوقا إلى رؤيته). [٢]

ابو حمزه ثمالى مى‌گويد:«روزى نزد امام باقر عليه السّلام بودم كه فرمود:«اى ابا حمزه!يكى از امور يقينى-كه خداوند آن را حتمى ساخته است-قيام قائم ما اهل بيت است و اگر كسى در آنچه كه مى‌گويم ترديد كند،خداوند را در حالى ملاقات خواهد كرد كه به او كافر شده و انكار كنندۀ او است.سپس فرمود:پدر و مادرم فداى او كه هم‌نام من و هم‌كنيه من است و هفتمين فرد پس از من مى‌باشد». [٣]

خلاد بن صفار مى‌گويد:از امام صادق عليه السّلام سؤال شد:آيا قائم به دنيا آمده است؟حضرت فرمود:

«لا و لو أدركته لخدمته أيام حياتى»؛ [٤]«خير!اگر او را درك كردم،در ايام زندگانى‌ام خدمت‌گزار او خواهم بود».

آن حضرت در روايتى ديگر فرموده است:«...أما إنّى لو أدركت ذلك لابقيت نفسى لصاحب هذا الامر»؛ [٥]«به درستى اگر من آن روز را درك مى‌كردم،جانم را براى صاحب اين امر نگه مى‌داشتم».

امام على بن موسى الرضا عليهما السّلام فرمود:«بأبى و أمّى!سمىّ جدّى و شبيهى و شبيه موسى