پرسيد:«اى پسر رسول خدا!پدر و مادرم به فدايت،معناى شناخت خدا چيست؟»سالار شهيدان عليه السّلام در پاسخ فرمود:«معرفة أهل كلّ زمان إمامهم الّذى يجب عليهم طاعته»؛ [١]«معرفت خدا عبارت است از اينكه اهل هر زمان امامى را كه اطاعتش بر آنان واجب است،بشناسد».

بنابراين به روشنى معلوم مى‌شود كه شناخت امام،از معرفت خداوند جدا نيست؛بلكه يكى از ابعاد آن است.در دعايى صادر شده از ناحيه مقدسه آمده است:

«اللّهمّ عرّفنى نفسك فإنّك إن لم تعرّفنى نفسك لم أعرف نبيك اللّهمّ عرّفنى رسولك فإنّك إن لم تعرّفنى رسولك لم أعرف حجّتك اللّهمّ عرّفنى حجّتك فإنّك إن لم تعرّفنى حجّتك ضللت عن دينى»؛ [٢]«خدايا!خودت را به من بشناسان كه اگر خود را به من نشناسانى،پيامبرت را نمى‌شناسم.خدايا!رسول خود را به من بشناسان كه اگر رسول خود را به من نشناسانى،حجّت تو را نمى شناسم.خدايا!حجّتت را به من بشناسان كه اگر حجّت خود را به من نشناسانى،از دين خود گمراه مى‌شوم».

امامت نقش اساسى در حفظ نظام و كمال بشر و حركت او به سوى خدا و اجراى احكام الهى دارد و اطاعت امر امام،از نظر شرع و عقل واجب است.ازاين‌رو در وجوب شناخت امام-بر حسب حكم عقل و شرع-جاى هيچ‌گونه ترديد و شبهه‌اى نيست؛زيرا هم مقدمه اطاعت است و بدون وجوب آن،اطاعت و نصب امام بيهوده خواهد بود،و هم بر حسب آنچه در روايات استفاده مى‌شود، بالخصوص واجب است. [٣]

امير مؤمنان على عليه السّلام در اين‌باره فرمود:«...و إنّما الائمّة قوّام اللّه على خلقه و عرفاؤه على عباده و لا يدخل الجنّة إلا من عرفهم و عرفوه و لا يدخل النّار إلا من أنكرهم»؛ [٤]«پيشوايان، مديران الهى بر مردمند و رؤساى بندگان او هستند.هيچ‌كس-مگر شخصى كه آنها را بشناسد و آنان نيز او را بشناسند-وارد بهشت نخواهد شد.و كسى-جز آنكه آنها را انكار كند و آنان نيز او را انكار كنند-داخل دوزخ نگردد».

اگر براى كسى اين معرفت به دست آمد،هرگز تقديم يا تأخير ظهور مهدى آل محمد عليهم السّلام گرد

[١] .شيخ صدوق رحمه اللّه،علل الشرايع،ج ١،ص ٩.

[٢] .كافى،ج ١،ص ٣٤٢.

[٣] .لطف اللّه صافى گلپايگانى،پيرامون معرفت امام عليه السّلام،ص ٦٩.

[٤] .نهج البلاغه،ص ٢١٢،خطبه ١٥٢.