درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٠٤ - دو روايات عدم جواز تا هنگام ظهور

در اين دسته از روايات نيز به جهت وجود ضماير مخاطب در«يغيب عنكم»و«لا يحلّ لكم»،ممكن است گفته شود،حرمت تنها متوجه مخاطبان آن حضرت بود و اين به دليل فشارهايى است كه از طرف ظالمان بر شيعيان به جهت نام بردن حضرت وارد مى‌كردند. [١]

همچنين«يغيب عنكم»به ملاقات‌هاى قطعى تخصيص خورده و اين غيبت همگانى نيست؛بر اين اساس عدم جواز نام بردن نيز تخصيص خورده است.به علاوه رواياتى نيز وجود دارد كه مى‌گويد حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را در دوران غيبت مى‌بينند.

بنابراين از اين دسته روايات،به خاطر وجود احتمالات،نمى‌توان قطع به حرمت را براى همگان استفاده كرد.

١-٤.نام برندۀ آن حضرت بين مردم ملعون است:

با اين مضمون توقيعى از امام عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف صادر شده است كه مى‌فرمايد:«من سمانى فى مجمع من النّاس فعليه لعنة اللّه»؛ [٢]«لعنت خدا بر كسى كه مرا در ميان جمعى از مردم نام برد».

در اين روايت نيز احتمالاتى وجود دارد:مقصود روايت،دوران غيبت صغرا است؛يعنى، زمانى كه آن حضرت در ميان جمعى حضور مى‌يافتند و اگر كسى نام او را افشا مى‌كرد،موجب فاش شدن اسرار مى‌شد و خطرى متوجه آن حضرت مى‌گرديد؛وگرنه صرف نام بردن-بدون اشاره به وجود ظاهرى ايشان-مايه ضرر و زيانى نخواهد شد.احتمال ديگر اينكه مقصود از «فى مجمع من الناس»مخالفان و اهل سنّت باشد.

دو.روايات عدم جواز تا هنگام ظهور

محمد بن زياد ازدى از امام موسى بن جعفر عليه السّلام درباره امام غايب عليه السّلام نقل كرده است:

«...تخفى على النّاس ولادته و لا تحلّ لهم تسميته حتّى يظهره اللّه فيملا الارض عدلا و