درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٩ - ١ نص

ملال بر خاطرش ننشاند.

وقتى ابو بصير از حضرت صادق عليه السّلام پرسيد:آيا براى من افتخار حضور در محضر قائم آل محمد عليهم السّلام حاصل مى‌شود؟آن حضرت فرمود:«ألست تعرف إمامك»؛«آيا امام خود را نمى‌شناسى؟»عرض كرد:مى‌شناسم؛به خدا سوگند!شما هستيد.

پس آن حضرت فرمود:«و اللّه ما تبالى يا أبا بصير ألا تكون محتبيا بسيفك فى ظلّ رواق القائم صلوات اللّه عليه»؛ [١]«به خداوند سوگند![در اين صورت]هيچ‌جاى نگرانى نيست!اگر اين توفيق را نيابى كه به همراه قائم عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف،شمشير به دست گرفته باشى»؛يعنى،با اين شناخت به درجه كسى رسيده‌اى كه در جوار حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف،در راه خدا به جهاد برمى‌خيزد.

امام همچنين مى‌فرمايد:«...اعرف إمامك فإنّك إذا عرفت إمامك لم يضرّك تقدّم هذا الامر أو تأخّر و من عرف إمامه ثمّ مات قبل أن يقوم صاحب هذا الامر كان بمنزلة من كان قاعدا فى عسكره لا بل بمنزلة من قعد تحت لوائه...»؛ [٢]«امام خود را بشناس!پس همانا هنگامى كه امام خود را شناختى،هيچ آسيبى به تو نخواهد رسيد؛از اينكه امر ظهور جلو بيفتد و يا اينكه عقب بيفتد.هر كس كه امام خويش را شناخت و آن‌گاه پيش از آنكه صاحب الامر قيام فرمايد از دنيا رفت،بسان كسى است كه در سپاه آن حضرت حضور پيدا كرده است.نه،بلكه بسان كسى است كه زير پرچم ايشان حاضر شده باشد...».

راه‌هاى شناخت امام عليه السّلام

عمدۀ راه‌هايى كه در شناخت امام مى‌توان از آن استفاده كرد،سه راه است:

١.نص

نص؛يعنى،تعيين و تصريح پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم كه مفادش خبر دادن از نصب الهى و يا نصب امام به امر الهى است.در نوع اوّل نصب بدون واسطه انجام شده و فعل الهى است و نص پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم، مثل خبر دادن از آن است.در نوع دوم فعل الهى،با واسطه پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم است كه به امر خدا انجام