خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧

ظَواهِرُهُ، مُغْتَبِطٌ [١] بِهِ اشْياعُهُ، قائِدٌ الَى‌

پر نور، و پيروانش پر افتخار. كتابى كه عاملان خود را

الرِّضْوانِ اتِّباعُهُ، مُؤَدٍّ [٢] الَى النَّجاةِ

به بهشت فرا مى‌خواند، و مستمعينش را به ساحل نجات رهبرى‌

اسْتِماعُهُ، بِهِ تُنالُ حُجَجُ اللَّهِ الْمُنَوَّرَةُ،

مى‌كند. از طريق آن به دلايل روشن الهى مى‌توان نائل گشت،

وَعَزائِمُهُ الْمُفَسَّرَةُ، وَمَحارِمُهُ الْمُحَذَّرَةُ،

و تفسير واجبات او را دريافت، و شرح محرمات را در آن خواند،

وَبَيِّناتُهُ الْجالِيَةُ، وَبَرَاهِينُهُ الْكافِيَةُ،

و براهين روشن و كافى را بررسى كرد،

وَفضائلُهُ الْمَنْدُوبَةُ، وَرُخَصُهُ الْمَوْهُوبَةُ،

و دستورات اخلاقى و آنچه مجاز و مشروع است‌

[١]. آرزو بردن به حال كسى بدون آن كه زوال آن را از وى بخواهد، درمقابل حسد كه زوال آن را آرزو مى‌كند.

[٢]. ايصال، رساندن.