اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٦٧ - هنری عزیز

ملاقاتتان با چمران اگر که قبلا با او ملاقات نکرده اید همراهی می کنم. کسی، احتمالاً رضا صدر را، در

مورد درهم ریختگیهای بازرگانی و تلاشهای ما برای همکاری در ایجاد نظم در آن، ببینید.

آیا امکان دارد که با بهشتی یا دیگر رهبران سیاسی یا ناظران زیرک ملاقات نمود؟ اگر امکان پذیر

باشد معتقدم که ملاقات نمودن با سخنگوی انجمنهای یهودی و بهایی سودمند خواهد بود. چطور است

ملاقاتی با یهودیان دست چپی که از انقلاب حمایت می کنند، داشته باشیم؟

حدود ٢ روز را در خارج از تهران می گذرانم. نظرات (شما) مورد قبول است، ولی پیشنهاد می کنم

که از طریق ساوه، کاشان و چند دهکده که می شناسم در روز جمعه به وسیله اتومبیل مسافرت کرده و یک

روز را در اصفهان گذرانده و به وسیله هواپیما صبح یکشنبه بازگردیم.

میل دارم که نهاری را به طور خصوصی با دوست قدیمی علیرضا فرهمند مثل گذشته ها بگذرانم.

٣ هر چیزی را که بتوانم حمل نمایم و شما و کارمندان خواسته باشید می آورم، ماریان پیشنهاد می کند

که برای آن سوئیفت و هم کلاسیهای سابق خرید کند.

هنری عزیز

سند شماره (٣٧)

سفارت آمریکا تهرانتاریخ: ١٠ اکتبر ١٩٧٩ ٢٤ آذر ٥٨

طبقه بندی نشده رسمی غیر اداری

هنری عزیز:

من از یادداشت مذاکره ١٧ سپتامبر شما متوجه شدم که گاه گاهی با محمود فروغی تماس دارید. وقتی

که دوباره او را دیدید امیدوارم که با او خواهید گفت که من و پنی، او و همسرش را از روی بیشترین علاقه از

روزهای قدیمی در کابل به یاد داریم.

من با شما موافقم، فروغی یک جنتلمن واقعی ایرانی است. امیدوارم که شما به او بگویید که این طریقی

است که من او را به یاد می آورم. همچنین به او بگوید که خانواده اش که شامل چندین فرزند که با

آمریکائیها ازدواج کرده اند می باشد، خوشبخت و سعادتمند باشند.

با گرمترین درودها

دوستدار شما

بروس لینگن

آقای هنری پرشت مدیر امور ایران

اداره امور خاور نزدیک و آسیای جنوبیوزارت امور خارجه، واشنگتن، دی سی.

مکان: سالن پذیرایی وزارت خارجهزمان: ١٧ سپتامبر ١٩٧٩ ٢٦ شهریور ٥٨

یادداشت مذاکرهمحرمانه

شرکت کنندگان: سفیر کبیر محمود فروغی

هنری پرشت بخش امور خاور نزدیک / ایران

فروغی یک جنتلمن کلاسیک ایرانی، متمدن، رفتار ممتاز، مغرور به خانواده و کشورش، و واقع گرا

است. پدرش دو بار نخست وزیر رضا شاه بود و تنها فردی بود که شاه پیر توانست در سال ١٩٤١ وقتی که

کشورش اشغال شده بود به او تکیه کند. برادرش وزیر فرهنگ شریف امامی بود و هم اکنون در زندان