نگاهی گذرا به بسیج و بسیجی - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٤ - ٨ زنده داشتن ياد شهيدان

يارانشان بود؛ حتي اگر اين دوستان از دار دنيا رخت بربسته و به شهادت رسيده باشند. چه، هرچند شهيدان ـ به شهادت قرآنِ مجيد ـ از نشئه دنيا كوچ كرده‌اند، اما، در حقيقت زنده‌اند و نزد پروردگار خويش روزي مي‌خورند.[١] امير مؤمنان(عليه السلام) به ياد ياران خوبِ خود مي‌فرمايند:

أُولَئِكَ إِخْوَانِي الذَّاهِبُونَ فَحَقَّ لَنَا أَنْ نَظْمَأَ إِلَيْهِمْ وَ نَعضَّ الأَيْدِي عَلَى فِرَاقِهِم؛[٢] «آنان برادران من هستند كه رفته‌اند، و بر ماست كه تشنه ملاقاتشان باشيم و از اندوه فراقشان دستها را به دندان بگزيم».

روز ديگري، امام علي(عليه السلام) ياراني را كه خون پاكشان در جنگ صفين بر زمين ريخت با سوز و گداز ياد كردند و فرمودند:

أينَ اخواني الذين ركبوا الطريق وَمَضَوْا عَلي الحقّ؟ أينَ عَمّارٌ؟ وَأينَ ابنُ التَّيِّهانِ؟ وَأينَ ذوالشهادتينِ؟ وَأينَ نُظَرَاؤُهم مِن اِخوانِهمُ الذين تَعاقدوا علي المنيَّةِ وأُبْرِدَ برؤوسهم الي الفجرة؛[٣]

«كجايند برادران من كه به راه حق رفتند و با پايمردي بر حق درگذشتند؟ كجاست عمّار؟ و كجاست پسر تيهان؟ و كجاست ذوالشهادتين؟ و كجايند همانندان آنان از برادرانشان كه پيمان جانبازي بستند و سرهايشان براي ستمگران فرستاده شد؟»