بنابراين تكليفي كه در قبال پيروزي انقلاب اسلامي، متوجه مردم ايران مي‎شود، با ساير مسلمانان متفاوت است، تكليف اقشار مختلف جامعهٔ ايران نيز با يكديگر تفاوت دارد. به عنوان نمونه، اگر عنصر فرهنگ، اساسي‎ترين عنصر اسلام تلقي شود، بزرگ‎ترين بُعد پيروزي اين انقلاب نيز بُعد فرهنگي آن خواهد بود. از اين‌رو، استفاده‌‌كنندگان اصلي اين نعمت نيز، در درجهٔ اول، اقشار فرهنگي جامعه خواهند بود كه مصداق خارجي آن‌ها، حوزه‎ها و دانشگاه‎ها هستند. بنابراين، وظيفهٔ اين اقشار، از اقشار ديگر جامعه بسيار سنگين‎تر است.

خداوند متعال انتظار ندارد كه به سبب اعطاي نعمت‌ها، سودي عاید او شود. در دعاي حضرت امام حسين(عليه السلام) در روز عرفه، به اين حقيقت اشاره شده است: إِلهي تَقَدَّسَ رِضَاكَ أن يَكُونَ لَهُ عِلَّةٌ مِنكَ فَكَيفَ يَكُونُ لَهُ عِلَّةٌ مِنِّي؛ خداوندا، خشنودي تو منزه‎تر از آن است كه علّتي از طرف تو داشته باشد. پس چگونه از طرف من تواند داشته باشد؟

خداوند با مشخص كردن تكاليفي براي انسان‌ها، زمينه‎اي براي گسترش رحمت خود فراهم كرده است. انقلاب اسلامي زمينه‎اي را فراهم ساخت تا در آن، به دست ملت ايران، ساير انسان‌ها به رحمتهاي معنوي الهي دست يابند، زيرا نور و رحمت اسلام، اختصاص به ملت و نژاد خاصي ندارد و اين نور كه از ذات اقدس الهي تابيده، براي بهره گرفتن تمام انسان‌ها در طول تاريخ است و هر انساني حق بهره‎برداري از اين نور را دارد. ليكن اين حق براي تمام انسان‌ها تحقق پيدا نمي‎كند و طاغوتيان مانع رسيدن اين نعمت به تمام انسان‌ها مي‎شوند. مبارزه با طاغوت، براي اين است كه راه رسيدن به اين نعمت و نور الهي فراهم گردد و موانع، از سر راه انسان‌ها برداشته شود. اما علاوه بر رفع موانع، بايد به تقويت مقتضي نيز انديشيد و اين نور الهي را به اقطار جهان رساند.

به عبارت ديگر، آن كساني كه اين نور را به‌طور مستقيم دريافت كرده‎اند، امانتي را در نزد خود دارند كه بايد به سايرين برسانند: