انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٩ - ٩ فاجعهٔ مدرسهٔ فيضيه

سازمان امنيت رژيم كه اين وضعيت را پيش‌بيني مي‌كرد، نيروهاي نظامي و انتظاميِ خود را به همراه تجهيزات كامل براي سركوب مردم در خيابان‌ها و ميدان‌هاي مهم مستقر كرده بود. سرانجام به دستور شخص شاه تيراندازي مستقيم به مردم آغاز شد و شمار بسيار زيادي از زنان و مردان و حتي كودكان به خاك و خون غلطيدند. شدت درگيري چنان زياد بود كه اجساد شهدا و زخمي‌ها سراسر خيابان‌ها و كوچه‌ها را پوشانده بود. در تهران، تا سحرگاهِ صبح روز بعد اجساد شهدا و حتي زخمي‌هايي را كه هنوز ناله مي‌كردند در كاميون مي‌انداختند و مي‌بردند و دفن مي‌كردند.[١] طبق نقل مشهور، تنها در روز پانزدهم خرداد بيش از پانزده هزار نفر از مردم قم، تهران و شيراز و ... به شهادت رسيدند.

يكي از فجيع‌ترين كشتارهاي اين روزها در باقرآباد ورامين رخ داد. انبوهي از مردم ورامين كه كفن بر تن كرده، پياده به طرف تهران مي‌رفتند در راه به نيروهاي مسلحِ امنيتي برخورد كردند و پس از پايمردي در برابر آنان قتل عامّ شدند. بر اساس اسناد موجود، بسياري از اين كفن‌پوشان، زير چرخ‌هاي سنگين تانك‌ها جان دادند و جسدهاي پاك آنان چنان در هم كوبيده شده بود كه شناسايي آن‌ها حتي براي خانواده‌هايشان دشوار بود.

امام خميني(رحمه الله)، پس از واقعهٔ ١٥ خرداد، اين روز را براي هميشه عزاي عمومي اعلان کردند. به نظر شما انگيزهٔ امام از اين حرکت چه بود؟ اين واقعه از چه اهميّتي برخوردار بود که چنين واکنشي را به همراه داشت؟ زنده ماندن ياد اين واقعه، چه تأثيري در روند انقلاب داشته و دارد؟ در اين زمينه، با دوستان خود تبادل نظر نماييد.

[١] سيد حميد روحاني، نهضت امام خميني، ج١، ص ٥١٨.