باشد ولى در زمان ديگرى، نتوان آن رفتار و عمل را انجام داد. بر اين اساس، حداكثر تا پنجاه و يا صد سال پس از زمان ائمه معصومين(عليهم السلام) تقليد و تبعيت از رفتار آن حضرات ميسور بود و با توجه به اينكه بيش از هزار و چند صد سال از آن زمان مى‌‌گذرد، ديگر امكان تقليد و تأسّى از رفتار آنها وجود ندارد. مثلا در آن زمان، در جنگ‌‌ها از شمشير و نيزه و اسب استفاده مى‌‌شد، اما امروزه با توجه به وجود سلاح‌‌هاى مدرن، ديگر امكان جنگيدن با شمشير وجود ندارد. همچنين در آن زمان خانه‌‌ها و ساختمان‌‌ها را از مصالح ساده‌‌اى چون خشت خام و چوب درخت خرما مى‌‌ساختند، كه امروزه نوعاً از چنين مصالحى در ساخت خانه‌‌ها استفاده نمى‌‌شود.

در زمان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) حجره‌‌هاى محقرى در اطراف مسجد آن حضرت بنا گرديد كه متعلق به همسران آن حضرت بود و خانه‌‌اى هم به اميرالمؤمنين(عليه السلام) تعلق داشت. پس از گذشت زمانى آن حجره‌‌ها متروك ماند و كسى در آنها سكنى نداشت، تا اينكه در زمان حكومت عمر بن عبدالعزيز تصميم گرفتند كه مسجدالنبى را توسعه دهند و به بازسازى مسجد و خانه‌‌ها و حجره‌‌هاى اطراف آن بپردازند. وقتى مشغول تخريب آنها شدند، مشاهده كردند كه آن حجره‌‌هاى كوچك و محقر از ديوارهاى خشتى ساخته شده‌‌اند كه سقف آنها با شاخه و ليف خرما پوشيده شده است. خانه همسر پيامبر(صلى الله عليه وآله) چنين وضعيتى داشت، خانه‌‌هاى بزرگ هم شرايط چندان بهترى نداشت و حداكثر ديوار خشتى آن خانه‌‌ها را با كاهگل اندود مى‌‌كردند. جلوى هر خانه و يا حجره‌‌اى پوستى مى‌‌انداختند و بر روى آن علف براى گوسفند خود مى‌‌ريختند و گاهى در بعضى از خانه‌‌ها شتر آبكشى بود كه از آن براى بيرون آوردن آب از چاه استفاده مى‌‌كردند. حال با توجه به اينكه خانه پيامبر(صلى الله عليه وآله)و اميرالمؤمنين(عليه السلام)كه حاكم زمان خويش نيز بودند چنين وضعيتى داشت، آيا ما كه در صدد تبعيت و تقليد از آن بزرگواران هستيم، مى‌‌توانيم با تأسّى به آنها چنان خانه‌‌ها و زندگى‌‌اى براى خود برگزينيم؟