بپذيرند، سه نفر از سران خود، به نام‌‌هاى ابوسفيان، عكرمة بن ابى‌‌جهل و ابوالاعور سلمى، را به مدينه گسيل داشتند. آن سه نفر به خانه رئيس منافقان مدينه، عبدالله بن اُبَى، وارد شدند و پس از آنكه به وسيله ميزبان خود از رسول خدا امان گرفتند، به اتفاق ميزبان و دو منافق ديگر، به نام‌‌هاى عبدالله بن سعيد بن ابى سرح و طعمة بن أُبيرق، به خدمت رسول خدا رسيدند و گفتند: تا كنون دشمنى و جنگ بين ما و شما برقرار بوده است كه نتيجه آن جز تحميل خسارات جانى و مالى بر ما و شما نبوده است. ما آمده‌‌ايم كه دشمنى‌‌ها و خصومت‌‌ها را كنار بگذاريم و با صلح و سازش، در كنار هم زندگى مسالمت آميزى را تجربه كنيم. به اين شرط كه شما كارى به خدايان ما نداشته باشى و متعرض لات و عُزّى و مناة و عقايد ما نشوى و با آيين بت‌‌پرستى مبارزه نكنى، ما نيز تصميم مى‌‌گيريم كه دست از دشمنى با مسلمانان و مخالفت با عقايد شما برداريم. ما مى‌‌خواهيم با همديگر دوست و رفيق باشيم و به رفتوآمد و تجارت و زندگى مسالمت‌‌آميز با همديگر بپردازيم و كارى به عقايد همديگر نداشته باشيم و هر كس به دين خود عمل كند. اما رسول خدا(صلى الله عليه وآله) با قاطعيت آن پيشنهاد را رد كرد.

چنان كه ملاحظه مى‌‌شود منطق مشركان، همان منطق تولرانس و تساهل و تسامح است كه امروزه در دنيا ترويج مى‌‌شود. منطقى كه مردم را به پذيرش و احترام نهادن به افكار ديگران و تحمل عقايد و رفتار دعوت مى‌‌كند. هر چند نادرست و خطرناك باشد. بر اساس اين منطق و نگرش، كسى نبايد در برابر بى‌‌دينى و هجمه به ارزش‌‌ها و ترويج باطل و فسادْ حساسيت داشته باشد؛ بلكه همه بايد بكوشند يكديگر را تحمل كنند. مشركان به دنبال ايجاد نرمش و رفع اصطكاك و درگيرى بودند تا به اهداف شوم خود برسند، نه اينكه نفع و خير مسلمانان را در نظر داشته باشند. آنان مى‌‌دانستند كه اگر رسول خدا(صلى الله عليه وآله)در برابر عقايد و رفتار آنان نرمش داشته باشد و به اصطلاح مداهنه كند و با ايجاد فضاى سازش و همزيستى با مشركان و ملايمت با آنان، جلوى اصطكاك و برخورد را