در پى دارد، زمينه را براى اختلاط دختران و پسران و ارتباط‌‌هاى نامشروع آنها فراهم مى‌‌آورد. تقليد پسنديده روشى است براى شناخت راه راست و رسيدن به اعتقادات و ارزش‌‌هاى صحيح و براى رسيدن به اين هدف، انسان از كسانى پيروى مى‌‌كند كه هم آن ارزش‌‌ها و اعتقادات را مى‌‌شناسند و هم صلاحيت ايشان براى انتقال آن باورها و ارزش‌‌ها به ديگران محرز گرديده است. نه اينكه انسان كوركورانه و بدون منطق و دليل از نياكان خود پيروى كند و از عقايد فاسد و افكار نادرست آنها تبعيت نمايد و نسنجيده آداب و سنت‌‌هاى ناصحيحى را از آنها اخذ كند. و همين شيوه جاهلانه است كه در چندين آيه قرآن صريحاً محكوم گرديده است.

كسى كه مى‌‌خواهد روش و رفتارى را از ديگران اقتباس كند، اول بايد بررسى كند كه آيا آنان استدلال عاقلانه و منطبق با فطرت بر رفتار خود دارند؟ ثانياً بررسى كند كه آيا آنان صلاحيت دارند كه مرجع و مقتداى ما قرار بگيرند؟ باز ما تأكيد مى‌‌كنيم كه اگر انگيزه انسان در تقليد، حقيقت‌‌جويى و رسيدن به مصالح واقعى و نفس‌‌الامرى باشد، نه تنها چنين تقليدى صحيح است بلكه گريزى از آن نيست و زندگى اجتماعى سالم بدون چنين تقليدى دوام نمى‌‌يابد. اما اگر انگيزه انسان در تقليد، حفظ آداب و سنن ملى و قومى باشد، آن هم آداب و سنت‌‌هايى كه غيرعقلانى هستند؛ چه بسا چنين تقليدى باعث هلاكت انسان و گرفتارى او در دنيا و آخرت مى‌‌گردد. البته اگر آن سنت‌‌ها و آداب مربوط به امور معمولى و بى‌‌اهمّيتِ زندگى هستند، مثل بعضى از رسوم خانوادگى و قبيله‌‌اى؛ گرچه اين سنت‌‌ها و آداب نادرست هستند و با منطق عقل توجيه نمى‌‌پذيرند، اما چندان ضررى در پى ندارند. اما اگر سنت‌‌ها و آدابى كه از گذشتگان باقى مانده مربوط به مسايل مهمى چون پرستش و عبادت، كيفيت ازدواج و تشكيل خانواده و مسايلى باشد كه سعادت و يا هلاكت انسان در دنيا و آخرت را رقم مى‌‌زنند، در اين صورت انسان نمى‌‌تواند راهى را از آن جهت كه نياكان او طى كردند برگزيند، هرچند