ايده‌‌آل و شايسته‌‌تر آن است كه خود مربى شايستگى‌‌ها و ويژگى‌‌هاى الگوى صحيح و نمونه را واجد باشد تا بتواند عملا براى تربيت‌‌پذير الگو باشد و آنچه را مى‌‌خواهد كه در پرتو تربيت خود در تربيت‌‌پذير پياده و محقق سازد، در رفتار و كردارش جلوه‌‌گر باشد. در غير اين صورت، بكوشد الگوى صحيحى را معرفى كند تا رفتار او سرمشق تربيت‌‌پذير گردد. سفارش علماى اخلاق به انتخاب استاد اخلاق نيز براساس توجه به نقش و تأثير بالاى الگو بر زندگى و رفتار فراگير است، و آن سفارش‌‌ها تنها براى اين نيست كه انسان استادى را برگزيند تا آداب و دستورالعمل‌‌هاى اخلاقى را از او فرا گيرد، بلكه آن سفارش‌‌ها بيشتر براى اين است كه انسان با استاد اخلاق معاشرت پيدا كند و رفتار عملى او را بنگرد و از آن الگوگيرى كند و آنها را سرمشق اعمال و رفتار خود قرار دهد.

كسى كه مى‌‌خواهد اسوه و الگوى ديگران گردد، اگر در رفتارش نقطه‌‌ضعف‌‌هايى باشد و مرتكب خطا و اشتباه گردد، نمى‌‌تواند نقش تربيتى خود را به درستى ايفا كند. از اين جهت خداوند متعال بر بندگان خود منت نهاد و بندگان برگزيده معصوم خود را كه از هرگونه خطا و اشتباهى مبرّا هستند و گفتار و رفتارشان در عالى‌‌ترين سطح كمال و شايستگى قرار دارد، به عنوان الگوهاى ايده‌‌آل و كامل به آنها معرفى كرد. به همين دليل است كه خداوند، در قرآن كريم، تأكيد فراوانى بر اسوه بودن انبيا و بخصوص شخص پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)دارد. عالى‌‌ترين خدمت و لطف به كسى كه خواهان تربيت مى‌‌باشد، اين است كه الگويى را به او معرفى كنند كه در رفتارش معصوم است و خطايى از او سر نمى‌‌زند. از اين جهت، وجود مقدس پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) كه خاتم و كامل‌‌ترين انبياست، نعمت بزرگى است كه خداوند به ما عنايت فرموده است. هم از آن جهت كه ايشان حامل وحى الهى و داراى رفيع‌‌ترين مقامات است و هم از آن جهت كه از جنس انسان آفريده شده است و با توجه به عصمت از گناه، خطا و اشتباه، الگوى شايسته‌‌اى براى ماست تا براى رسيدن به سعادت و تعالى،