و سنت الهی است؛ این گونه بود که حضرت در تحقق اهداف متعالی خود و اصلاح و تغییر جامعه و بازگرداندن آن به عصر پیامبر(صل) با موانع و مشکل هایی روبرو گردیدند که در نهایت منجر به ناپایداری حکومت ایشان گردید.

نکته‌ای که نباید از آن غافل بود، این است که قانون و سنت الهی همیشه پا برجا است؛ وقتی وحدت بین رهبر و مردم نباشد، نتیجه‌اش تفرق و گسستگی، و نابودی حکومت است؛ همچنین مردم را نمی‌توان تغییر داد، مگر اینکه خود بخواهند، دگرگون شوند؛ این ها سنت‌ها و قوانین الهی‌اند؛ بنابراین هیچ مقامی، حتی امیرالمؤمنین(ع)، نمی‌توانند در مردم تغییر ایجاد کنند، مگر اینکه خود بخواهند؛ پس علت اصلی ناپایداری نپذیرفتن حکومت علوی، نبود شرایط لازم حاکم بر جامعه در تمام زمینه های حکومتی حضرت بود؛ یعنی جامعه آمادگی پذیرش حکومت علوی(ع) را به علت نبود زیرساخت‌ها و بسترهای لازم حاکم بر جامعه نداشت؛ بنابراین حضرت با نبود بسترهای لازم نمی‌توانستند کاری پیش ببرند، تا حکومت ایشان پایدار بماند.