نقد و بررسى ديدگاه مخالفين در مسائل اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧

نظام بهم پيوسته، يك پارچه و هماهنگ، رهبرى مى كند. از نشانه هاى نظم واحد جهان، وجود قوانين كلى و عمومى است كه در جهان وجود دارد، بگونه اى كه نتيجه آزمايش علمى در نقطه خاصّى از جهان، سب كشف قوانين كلّى و جهانى مى گردد. وحدت نظام جهان گواهى مى دهد كه آفريدگار و مدبّر آن، يكى است و شريكى ندارد. آيه شريفه زير نيز بر اين مطلب دلالت دارد، «أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْامْرُ» «١» آگاه باشيد كه آفريدن و فرمان دادن، براى خداوند است.
ثنويت يا دوگانه پرستى‌ با اينكه عقيده به توحيد، مطابق با منطق و عقل و تدبّر در نظام آفرينش است، ولى عدّه اى تحت تأثير شبهاتى واقع شده و به خلاف آن معتقد شده اند؛ مثل اعتقاد به خداى خير يا يزدان و خداى شرّ يا اهريمن. اين عقيده از جمله انحرافات فكرى است كه عدّه اى از نياكان ما در ايران باستان به آن گرفتار بودند و معتقد بودند كه هر چه خوبى در جهان هست، آفريده يزدان و هر چه بدى و شرّ هست، آفريده اهريمن است. «٢» اين عقيده داراى دو ركن است:
١- موجودات و حوادث جهان از دو صورت خارج نيستند؛ خوب و بد؛ نعمت خوب است، بلابد. نور خوب است، ظلمت بد. باران خوب است، سيل بد. گُل خوب است، خار بد ٢- آفريدگار نيكيها بايد نيك باشد و خالق بديها بد، زيرا هر كارى از هر فاعلى سرمى زند، متناسب با وضع وجودى اوست. پس آفريدگار نيكيها، نمى تواند همان آفريدگار بديهاباشد. «٣» در واقع دوگانه پرستان خواسته‌اند خدا را از آفريدن بدى تبرئه كنند ولى او را به شريك داشتن و ناتوانى متّهم كرده‌اند.