و آن، نفس را بالاتر از حد خود بردن و به عبارت ديگر خود بزرگ‌بينى است. «١» مجمع البيان، در تعريفى، بين مفهوم استكبار و تكبّر فرق مى‌گذارد:
استكبار به معناى «ناروا طلب بزرگى كردن» است بر خلاف «تكبر» كه ممكن است بزرگى همراه با استحقاق و سزاوارى باشد چه اين كه در مورد حق تعالى «تكبر» صحيح است و يا سزاوار آن نباشد. «٢» علامه طباطبايى نيز تصريح مى‌كند كه استكبار هميشه نارواست و قيد «به غير حق» در آيه «فاستكبروا فى الارض بغير حق» توضيحى است، نه آنكه استكبار به حق نيز وجود داشته باشد. «٣» ايشان در تعريف استكبار، فرق بين متكبر و مستكبر را نيز بيان مى‌دارند:
مستكبر كسى است كه مى‌خواهد به بزرگى دست يابد و درصدد است كه بزرگى خود را به فعليت برساند و به رخ ديگران بكشد و متكبر كسى است كه بزرگى را به عنوان يك حالت نفسانى در خود سراغ دارد و براى خود پذيرفته است. «٤»