راوى مى‌گويد: ابوجعفر عليه السلام در تشييع جنازه يكى از مردان قريش حاضر شد. من نيز با آن‌حضرت بودم. مردى بنام عطاء در ميان تشييع كنندگان بود. ناگاه زنى فرياد سرداد. عطاء گفت: اى زن اگر ساكت نشوى ما باز مى‌گرديم، امّا زن خاموش نشد و در نتيجه عطاء بازگشت. راوى مى‌گويد: به ابو جعفر گفتم: عطاء بازگشت امام پرسيد: چرا؟ گفتم:

اين زن فرياد سر داد و عطاء به او گفت: يا خاموش شو يا ما باز مى‌گرديم و چون اين زن دست از فرياد بر نداشت عطاء هم بازگشت.

امام عليه السلام فرمود: به راه خود ادامه دهيم. اگر ما باطلى را با حق ببينيم و حق را به باطل واگذاريم حق مسلمان را ادا نكرده‌ايم. چون بر جنازه نماز گزارده شد، صاحب عزا به ابوجعفر عرض كرد: باز گرد كه تو پاداش خود را گرفتى خداوند تو را بيامرزد. تو نمى‌توانى راه بروى، امّا آن‌حضرت از بازگشت امتناع ورزيد. به آن‌حضرت عرض كردم: صاحب عزا به تو اجازه بازگشت داد و من حاجتى دارم كه مى‌خواهم آن را از شما در خواست كنم:

آن‌حضرت پاسخ داد: من با جنازه مى‌روم. ما به اجازه او نرفتيم و به اجازه او هم باز نمى‌گرديم بلكه اين فضل و پاداشى است كه ما آن را طلب‌

[١] - حلية الاولياء، ص ٣٠١.