تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٤ - تفسير اين انسانهاى كم ظرفيت

و به هنگام پشت كردن نعمتها" مايوس" و نوميد و" پر جزع".

ولى در مقابل، مردان حق و پيروان راستين مكتب انبيا آن چنان پرظرفيت و پرمايه‌اند كه نه روى آوردن نعمتها آنها را دگرگون مى‌سازد، و نه ادبار دنيا ضعيف و ناتوان و مايوس، آنها به مصداق‌ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ‌ سودمندترين تجارتها، و پرفايده‌ترين درآمدها، آنها را از ياد خدا غافل نمى‌سازد، آنها فلسفه تلخيها و شيرينيهاى زندگى را به خوبى مى‌دانند، آنها مى‌دانند كه گاه تلخيها زنگ بيدار باش است، و شيرينى‌ها آزمايش و امتحان الهى.

گاه تلخيها مجازات غفلتها است، و نعمتها براى برانگيختن حس شكرگزارى بندگان.

قابل توجه اينكه در آيات فوق تعبير به" اذقنا" و" مسه" شده، كه مفهومش اين است با مختصر رو آوردن دنيا يا زوال نعمتها وضع اين افراد كم مايه دگرگون مى‌شود، و راه غرور، يا نوميدى و ياس را پيش مى‌گيرند، آنها چنان كوتاه فكر و ضعيفند كه طبق ضرب المثل معروف با غوره‌اى ترش مى‌شوند و با مويزى شيرين.

آرى يكى از مهمترين آثار ايمان به خدا همان وسعت روح، و بلندى افق فكر، و شرح صدر و آمادگى مقابله با مشكلات و مصائب و مبارزه با هيجانات نامطلوب نعمتها است.

امير مؤمنان على ع ضمن دعاهايى كه در آن سرمشق به ياران خود مى‌دهد عرض مى‌كند:

نسأل اللَّه سبحانه ان يجعلنا و اياكم ممن لا تبطره نعمة، و لا تقصر به عن طاعة ربه غاية، و لا تحل به بعد الموت ندامة و كئابة:

" از خدا مى‌خواهيم كه ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ نعمتى آنها را مست و مغرور نمى‌سازد، و هيچ هدفى آنها را از طاعت پروردگار باز نمى‌دارد، و پس از فرا رسيدن مرگ پشيمانى و اندوه دامانشان را نمى‌گيرد" (نهج البلاغه‌