تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨ - تفسير از صاعقهاى همچون صاعقه عاد و ثمود بترسيد!

بلند مى‌كرد و زمين مى‌كوبيد، همچون تنه‌هاى درخت خرما كه از ريشه كنده شده باشد [١] اين تند باد هفت شب و هشت روز مى‌وزيد، و تمام زندگى اين قوم جبار خود خواه مغرور را در هم مى‌كوبيد، و جز ويرانه‌اى از آن قصرهاى پرشكوه و زندگى مرفه و اموال سرشار باقى نماند.

در پايان آيه مى‌گويد: تازه اين عذاب دنيا است،" و عذاب آخرت از آن هم خوار كننده‌تر است" (وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى‌).

به گونه‌اى كه تمام اين مجازاتهاى دردناك در مقابل آن جرقه‌اى است در برابر درياى آتش! و از همه سختتر اينكه" هيچكس به يارى آنها نمى‌شتابد، و از هيچ سو يارى نمى‌شوند" (وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ‌).

آرى آنها يك عمر تلاش كردند كه خود را بزرگ نشان دهند، خداوند هم به هنگام عذاب مجازاتى خوار كننده در اين دنيا و جهان ديگر براى آنان قائل شده است، تا بينى اين متكبران مغرور را بر خاك بمالد.

" صرصر" (بر وزن دفتر) در اصل از ماده" صر" (بر وزن شر) به معنى محكم بستن است، و به همين جهت كيسه‌اى را كه در آن پول مى‌گذاردند و در آن را محكم مى‌بستند" صره" (بر وزن طره) مى‌ناميدند، سپس به بادهاى بسيار سرد يا پر سر و صدا، و يا مسموم و كشنده، اطلاق شده است، و شايد تند باد عجيبى كه قوم عاد را در هم كوبيد داراى همه اين صفات سه گانه بوده است.

" ايام نحسات" به معنى روزهاى نحس و شوم است، و بعضى آن را به معنى روزهاى پر گرد و غبار، يا روزهاى بسيار سرد دانسته‌اند، جمع اين سه معنى نيز در آيات مورد بحث ممكن است.

[١] سوره قمر آيه ١٩- ٢٠، و سوره الحاقه آيه ٦ به بعد