والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٨ - ٣ شب زنده دارى!

تهجّد و عبادت بپردازند.

٣- سومين آيه‌اى كه پيرامون نماز شب سخن مى‌گويد، آيه شانزدهم سوره سجده است. توجّه كنيد:

تَتَجَافَى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ‌

(مؤمنين به آيات ما كسانى هستند كه) پهلوهايشان از بسترها در دل شب دور مى‌شود (و بپا مى‌خيزند و رو به درگاه خدا مى‌آورند) و پروردگار خود را با بيم و اميد مى‌خوانند، واز آنچه به آنان روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند!

در اين آيه شريفه سخنى از نماز شب نيست، ولى بى شك مصداق روشن راز و نياز شبانه، نماز شب است؛ علاوه بر اين كه در روايات متعدّدى‌ [١] آيه شريفه فوق به نماز شب تفسير شده است.

خداوند متعال در آيه بعد، پاداش عجيب و بى سابقه‌اى براى نمازگزاران در شب بيان مى‌كند؛ پاداشى كه در عبادتهاى ديگر ديده نمى‌شود. در آيه مذكور مى‌خوانيم:

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَآ أُخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ‌

هيچ كس نمى داند چه پاداشهاى مهمّى، كه مايه روشنى چشمهاست، براى آنها نهفته (در نظر گرفته) شده اين، پاداش كارهايى است كه انجام مى‌دادند!

در بعضى از روايات چنين توصيفى در مورد نعمتهاى بهشت ديده مى‌شود:

«مَا لَاعَيْنٌ رَأَتْ وَ لَااذُنٌ سَمِعَتْ وَ لَاخَطَرَ عَلَى‌ قَلْبِ بَشَرٍ [٢]؛ (در آن جا نعمت‌هايى است) كه چشمى نديده و هيچ گوشى (وصفش) نشنيده و بر فكر هيچ انسانى خطور نكرده است.»

جالب اين كه در روايتى از امام صادق عليه السلام- كه در ذيل آيه مذكور وارد شده- مى‌خوانيم:

[١]. روايات مذكور در تفسير نورالثّقلين، جلد ٤، صفحه ٢٢٦ به بعد ذكر شده است.

[٢]. نورالثّقلين، جلد ٤، صفحه ٢٣٠، حديث ٣٨.