والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩ - ب- رأفت و رحمت اسلامى در روايات

چشم مى‌خورد كه به يك نمونه آن اكتفا مى‌كنيم:

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «هنگامى كه رسول مكرّم اسلام صلى الله عليه و آله تصميم مى‌گرفت سربازان اسلام را به سوى ميدان جنگ روانه كند، آنها را فرا مى‌خواند و جلسه‌اى تشكيل مى‌داد و اين نكات‌ [١] را به آنها گوشزد مى‌كرد (به گونه‌اى كه اگر سربازى از اين آداب تخلّف مى‌كرد مورد مؤاخذه قرار مى‌گرفت):

سِيرُوا بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ فِى سَبِيل اللَّهِ وَ عَلى‌ مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ‌

به سوى ميدان جنگ حركت كنيد، امّا نه از سر هوى‌ و هوس، بلكه با نام و ياد خدا و براى رضاى او و با نيّتى پاك و خالى از هر گونه انگيزه غير خدائى و بر طبق برنامه‌هاى اسلامى (كه شرح آن مى‌آيد) عمل كنيد:

«لَا تَغُلُّوا»: در جنگ هرگز خيانت نكنيد. اين كه: منظور از اين جمله چيست؟ سه احتمال وجود دارد:

نخست اين كه، در تقسيم غنيمتهاى جنگى خيانت ننماييد. همانگونه كه در برخى از آيات قرآن به اين مطلب اشاره شده كه آنچه مربوطه به حكومت و رهبرى است جدا شود و آنچه مربوط به رزمندگان است تقسيم شود و هر كس به آنچه حقّ اوست برسد و در غنيمت خيانت نشود.

احتمال ديگر اين كه، رزمندگان گذشته از غنائم جنگى، در ساير امور هم به همديگر خيانت نكنند.

احتمال سوم اين كه، نه تنها به همرزمانتان، بلكه به دشمنانتان هم خيانت نكنيد و با آنها جوانمردانه بجنگيد.

«وَ لَاتُمَثِّلُوا»: پس از اين كه دشمن را از پاى درآورديد، به پيكر بى جان او هجوم نياوريد و آن را مُثله (قطعه قطعه) نكنيد.

[١]. وسائل الشّيعه، جلد ١١، صفحه ٤٣.