والاترين بندگان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٣ - الف- پاكان با ناپاكان ازدواج نمىكنند!

اوّل- «زناكار» چه زن باشد و چه مرد- همطراز مشرك و بت پرست قرار گرفته است! يعنى كسى كه آلوده به اين گناه بزرگ مى‌شود، و راه توبه را نمى‌پويد، آنقدر سقوط مى‌كند و تنزّل مى‌يابد كه همرديف انسانهاى مشرك قرار مى‌گيرد!

دوم- «مؤمنين» در مقابل «زناكاران» قرار گرفته‌اند. از اين تقابل مى‌فهميم زنا كار ايمان ندارد.

بنابراين، تقابل مؤمنان و زناكاران دليل بر بى ايمانى آلودگان به اعمال منافى عفّت است؛ همانگونه كه امام باقر عليه السلام نيز در سفينةالبحار به اين مطلب اشاره كرده است. [١]

سوم- منظور از تحريم ازدواج آلودگان، با مؤمنان چيست؟

در ميان مفسّران پيرامون اين مسأله گفتگوست، كه به دو نظريّه اشاره مى‌كنيم:

١- منظور حرمت طبعى و طبيعى‌است، نه حرمت تشريعى؛ يعنى، عملًا زناكاران به سراغ انسانهاى هجنس خود، كه همان زناكارن و مشركان هستند، مى‌روند؛ همانگونه كه مؤمنان نيز براى ازدواج به سراغ مؤمنان مى‌روند؛ به قول شاعر: