نقش رازدارى شخصى در موفقيت: هرگاه انسان هدفى را دنبال مى‌كند، لازم است اطراف و جوانب آن را مخفى بدارد تا به نتيجه مطلوب برسد، آنگاه اگر افشاى آن بى‌ضرر بود، مى‌تواند آن را فاش سازد، ولى اگر كارش استحكام نيافته و به نتيجه نرسيده باشد، آن‌را بازگو كند، سنگ‌اندازى‌ها نمى‌گذارد او به‌هدفش برسد.
امير مؤمنان على ٧ مى‌فرمود:
«انْجَحُ الْامُورِ ما احاطَ بِهِ الْكِتمانُ»[٢]

امرى كه اطراف آن را كتمان گرفته باشد، به نجات و موفقيت نزديك‌تر است.
امام جواد ٧ مى‌فرمايد:
«اظْهارُ الشَّىْ‌ءِ قَبْلَ انْ يَسْتَحْكِمَ مَفْسَدَةً لَهُ»[٣]

اظهار كردن چيزى كه هنوز استوار نشده، موجب تباهى آن مى‌گردد.
امام صادق ٧، معيارى را براى ميزان و مقدارِ آشكار نمودن راز، بيان فرموده‌اند:

[١] همان، ج٦، ص٢٧١.

[٢] شرح غررالحکم، ج٢، ص ٤٥٨.

[٣] بحارالانوار، ج٧٢، ص٧١.