آيين رازدارى در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٢ - محرومان کلی از اسرار

اميرالمؤمنين ٧ مى‌فرمايد:
«مَنْ ضَعُفَ عَنْ حِفْظِ سِرِّهِ لَمْ يُقَوِّ لِسِرِّ غَيْرِهِ»[١]

آن كس كه از حفظ سرّ خود ناتوان باشد، قدرت حفظ اسرار ديگران را نخواهد داشت.
شاعرى مى‌گويد:
آنكو نكند راز خود از خلق نهان راز تو به نزد غير گويد به عيان‌ آن كس كه ز غير راز گويد به تو باز رازِ دل خود به نزد وى فاش مساز در روايت ديگرى، حضرت على ٧ مى‌فرمايد:
«لا تَوْدِعَنَّ سِرَّكَ مَنْ لا امانَةَ لَهُ»[٢]

راز خود را به‌كسى‌كه امانتدار (رازِ ديگران) نيست، مسپار.
امام صادق ٧ نيز مى‌فرمايد:
سرّ خود را به نمّام و ظالم و خائن نسپار، زيرا آنان همان‌گونه كه نزد تو از ديگران سخن‌چينى مى‌كنند، نزد ديگران نيز از تو سخن‌چينى مى‌نمايند.[٣]

[١] غررالحکم، ج٢، ص٦٩٧.

[٢] همان، ج٦، ص٢٦٢، شماره ١٠١٦٦.

[٣] بحارالانوار، ج٧٥، ص٢٢٩.