آيين رازدارى در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦١ - محرومان کلی از اسرار
حضرت على ٧ فرمود:
«انْفَرِدْ بِسِرِّكَ وَ
لا تُودِعْهُ خازِماً فَيَزِّلَ وَ لا جاهِلًا فَيَخُونَ»[١]
اسرار خود را پنهان نگهدار، و آن را به مرد
محتاط مسپار كه مىلغزد و به نادان نيز كه خيانت مىكند.
علت اين توصيه حضرت على ٧ آن است كه اگر چه چنين مردى
در حال حاضر، مورد اطمينان و وثوق شما است، اما ممكن است روزى در معرض لغزش قرار
گيرد و اسرار فاش نمايد.
٣- بازگو كننده اسرار
ديگران:
قبل از سپردن راز به ديگرى، چگونه مىتوان از رازداى او اطمينان
حاصل كرد؟ يك بررسى كوتاه در اظهارات فرد، ميزان رازدارى او را روشن مىسازد. اگر
انسان، در حفظ اسرار خود و ديگران مرزشناس و خويشتندار باشد و راز ديگران را نزد
شما فاش نسازد، مىتوان اطمينان كرد كه در حفظ اسرار سپرده شده به او، دقّت خواهد
داشت، امّا اگر به آسانى سفره دل خويش يا پرونده اسرار ديگران را نزد شما گشود و
راز ديگران را نزد شما آورد، بهطور طبيعى براى باز كردن پرونده اسرار شما نيز
پروايى نخواهد داشت.
[١] غررالحکم، ج٢، ص١٨٣.