برحسب روايات، تعيين امورى كه تقيّه، توجيه كننده آن است به درك انسان از وقايع نهاده شده است[١]، امّا ارتكاب برخى از گناهان همانند شرب خمر از قرار گرفتن در دايره ضرورت و تقيّه استثنا شده‌اند.[٢] يعنى تقيّه نمى‌تواند توجيه كننده ارتكاب آنها باشد.
جايگاه تقيّه در بين دستورات اسلامى در روايات بدين‌گونه تعيين شده است كه امام صادق ٧ فرمود:
نُه دهم [حفظِ] دين در تقيّه است و آن كس كه تقيّه نمى‌كند، دين ندارد.[٣]

امير مؤمنان ٧ ضمن توصيه يكى از ياران خود به رعايت تقيّه و پنهان داشتن اعتقاد خويش مى‌فرمايد:
بپرهيز و بگريز از فرو گذاشتن تقيّه‌اى كه بر آن مأمور شده‌اى، زيرا تو [با ترك تقيّه‌] در ريختن خون خود و برادرانت سهيم گشته‌اى.[٤]

گذشته از تقيّه، گاهى انتقال راز، در مفهوم سخن‌چينى داخل‌

[١] امام باقر(ع) فرمود:" التقیه فی کل ضروره و صاحبها اعلم بها حین تنزل به"( اصول کافی، ج٢، ص٢١٩).

[٢] امام باقر(ع) فرمود:" ثلاثه لا اتقی فیهن احدا شرب المسکر و مسح الخفین و متعه الحج(فروع کافی، ج٣، ص٣٢).

[٣] "تسعه اعشار الدین التقیه، لا دین لعن لا تقیه له" ( المحاسن، ص٢٥٩، دارالکتاب الاسلامیه)

[٤] "و ایاک ان تترک التقیه التی امرتک، فانک شائط بدمک و دماء اخوانک" (بحارالانوار، ج٧٢، ص٤١٨).