راز دارى يك صفت نيك و پسنديده اخلاقى است؛ علاوه بر آن، برخى دلايل فردى و اجتماعى اقتضا مى‌كند كه افراد مهر خاموشى بر لب زنند تا گنجينه اسرارشان از چشم ديگران دور ماند. در ادامه بحث، به برخى از اين دلايل اشاره مى‌شود:

١- اسرار به مثابه خون در رگ‌ها:

اسرار به‌ويژه اسرار مملكتى و نظامى به‌منزله خون در رگ‌هاى بدن است و جريان طبيعى آن باعث ادامه حيات و زندگى است. اگر به‌جاى جريان يافتن در رگ‌ها، به بيرون راه يابد، منجرّ به مرگ مى‌شود.

٢- دژ نفوذناپذير:

حفاظتِ اطلاعات به دژى استوار مى‌ماند كه انديشه قوى و طرح پيروز را در ميان خود دارد. از اين رو خود اطلاعات بايستى در جاى امن و غير قابل نفوذ قرار گيرد تا از خطر افشا مصون بماند.

امام صادق ٧ فرمود:

«وَالرَّاْىُ بِتَحْصينِ الْاسْرارِ»[١] رأى و انديشه درست آن است كه اسرار در پوشش حفاظتى محكمى قرار گيرد.

[١] همان، ج٧٧، ص١٦٥.