اخلاق خانواده(ج2) - رضانزاد و فاخری - الصفحة ٢٤
روزى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به مردى به نام «عكّاف» كه توانايى مالى براى ازدواج داشته، ولى زن نگرفته بود، فرمود:
«تَزَوَّجْ وَ الَّا فَانْتَ مِنَ الْمُذْنِبينَ» «١» ازدواج كن و گرنه از گناهكاران خواهى بود.
با تشويق و ترغيب زياد پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت به گزينش همسر و ترك تجرّد، پرورش يافتگان مكتب آن حضرت، به ازدواج آن قدر اهميت مىدادند كه روا نمىدانستند، هيچ مردى هر چند براى مدّتى كوتاه، بدون همسر بماند و اين نكته را حتّى در موقعيتهاى بحرانى فراموش نمىكردند. حضرت فاطمه عليها السلام پيش از شهادتش به امير مؤمنان عليه السلام اين گونه وصيّت كرد:
«... يَا بْنَ عَمِّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله اوصيكَ أَوَّلًا انْ تَتَزَوَّجَ بَعْدى بِابْنَةِ اخْتى امامَةَ، فَانَّها تَكُونُ لِوُلْدى مِثْلى فَانَّ الرِّجالَ لابُدَّ لَهُمْ مِنَ النِّساءِ» «٢» اى پسر عموى پيامبر! اوّلين وصيت من به تو اين است كه: پس از من با دختر خواهرم «امامه» ازدواج كنى؛ زيرا او براى فرزندانم مانند من است، همانا مردان چارهاى جز ازدواج ندارند.
اهميت اجتماعى ازدواج مسأله ازدواج را مىتوان از دو جنبه مورد توجه قرار داد:
١- جنبه فردى ٢- جنبه اجتماعى از آنجا كه زن و شوهر براى ارضاى تمايلات شخصى و برآوردن نيازهاى فردى، تن به ازدواج مىدهند، امر ازدواج، يك مسأله شخصى و فردى محسوب مىشود و از آن جهت كه بنيان جامعه انسانى با زناشويى زن و مرد شكل مىگيرد و آنان براى تشكيل خانواده ناچارند از ضوابط و نظام حقوقى خاصى پيروى كنند، ازدواج يك امر اجتماعى