«بِلينِ الْجانِبِ تَأْنِسُ النُفُوسُ» «١» بر اثر نرمخويى، ديگران با انسان مأنوس مى‌شوند.
كسى كه همواره با همسرش بداخلاقى و بدرفتارى مى‌كند و با زبانى تند و خشن با او سخن مى‌گويد، نبايد انتظار داشته باشد كه همسرش با او مأنوس شده، نسبت به او عواطف و احساسات دوستانه‌اى ابراز كند. بداخلاقى و خشونت، ارمغانى جز دورى همسران از يكديگر و سركوبى عواطف محبت‌آميز آنها ندارد. تنها در پرتو خوش‌اخلاقى با همسر است كه مى‌توان انس و محبت را در محيط خانواده به وجود آورده و رشته دوستى را محكم نمود.
* از بين رفتن زمينه اختلافات‌ خوش اخلاقى يكى از بهترين روشهاى حلّ مشكلات و درگيريهاى خانوادگى است و با آب نيكخويى مى‌توان آتش خشونت و كدورت را خاموش ساخت و محيطى آكنده از صفا و دوستى به وجود آورد و زندگى را شيرين نمود؛ بدين جهت امير مؤمنان على عليه السلام فرمود:
«بِحُسْنِ الْخُلْقِ يَطيبُ الْعَيْشُ» «٢» با خوش‌اخلاقى زندگى شيرين و نيكو مى‌شود.
همچنين فرمود:
«مَنْ حَسُنَتْ خَليقَتُهُ طابَتْ عِشْرَتُهُ» «٣» هر كس اخلاقش نيكو شود، زندگى‌اش پاكيزه و نيك مى‌گردد.
٣- رفق و مدارا رفق و مدارا در زندگى خانوادگى، يكى ديگر از وظايف اخلاقى همسران نسبت به يكديگر است، بدين معنا كه همسران در برابر عيوب و كاستيهاى اخلاقى و ناملايمات‌