حسّ مذهبى و چگونگى تلقّى كودك از مفاهيم و تعاليم دينى، از سنين دو تا سه سالگى آغاز مى‌گردد. تقليد از پدر و مادر در اداى مراسم مذهبى، و سپس علاقه نشان دادن به انجام رفتار دينى، حاكى از وجود استعداد دينى در اوست كه بايد بطور صحيح هدايت گردد.
البته در سنين چهار سالگى، كنجكاوى كودك و ميل او به سردرآوردن از اسرار طبيعت و راهيابى به سوى خدا، جلوه مى‌كند، و در حدود سنين پنج‌سالگى علاقه به خدا در او شديد مى‌شود و پرسشهاى او بيشتر اوقات در اين باره است كه خدا چه شكلى دارد؟ كجاست؟ چرا او را نمى‌بينيم؟ و ... از حدود شش سالگى در پى كشف منابع قدرت است و در رابطه با پدر كه منبع قدرتى عظيم در خانه است تصور مى‌كند كه براى آسمان هم قدرتى و عظمتى بايد مطرح باشد كه آن خداست.
از حدود سنين هشت سالگى به بعد شوقى در كودكان پديد مى‌آيد كه براى تكامل روانى خود تلاش كنند و جنبه‌هايى از ابعاد وجودى خويش را كه مخفى است، آشكار سازند. تلاش آنان، متوجّه ايجاد روابط استوار و جاودان با خداست و اين تلاش در سنين دوازده سالگى به صورت عالى متجلّى مى‌شود، و عشقِ نيرومندى به خدا پيدا مى‌كنند و حتى عبادتهاى خوبى انجام مى‌دهند. اين تلاشها بيشتر اوقات در اين زمينه است كه هويت خود را به دست آورند و براى جاودانگى خود فكرى كنند و زندگى ارزنده‌اى را براى خود پديد آورند. «١» بر همين اساس است كه هدايت و راهنمايى صحيح پدر و مادر در شكوفايى استعداد دينى كودك و پرورش حسّ مذهبى نقش بسزايى دا اخلاق خانواده(ج‌٢) ١٤٩ پرورش استعدادها ص : ١٤٣ رد.
امام سجّاد عليه السلام در تبيين اين وظيفه دينى پدر فرمود:
«انَّكَ مَسْؤُولٌ عَمَّا وَلَّيْتَهُ بِهِ مِنْ حُسْنِ الْأَدَبِ وَالدَّلالَةِ عَلى‌ رَبِّهِ» «٢» تو (پدر) در سرپرستى فرزند خود مسؤول هستى كه كودك را با ادب و اخلاق پسنديده‌