اخلاق خانواده(ج2) - رضانزاد و فاخری - الصفحة ١٣١
ببيند، روزى كه بزرگ شد، بر اساس استقلال، اراده و اعتماد به نفس تصميمگيرى مىكند و عضو مستقل و مفيد اجتماع خواهد بود.
پدران و مادرانى كه در خانواده با فرزندان، مهربانند و ميدان را براى فعاليتهاى فطرى آنها باز مىگذارند و آنان را در كارهاى كودكانه خود تمسخر و تحقير نمىكنند، [چنين كودكانى] خيلى زود به رشد معنوى و شخصيت روانى نائل مىشوند. برعكس، پدران و مادران مستبدى كه در خانواده به خشونت رفتار مىكنند و با كارها و سخنان ناپسند خود محيط وحشت و ترس به وجود مىآورند، استعدادهاى درونى كودكان را، از رشد طبيعى خود باز مىدارند و اين كودكان به علت ضعفى كه همواره در خود احساس مىكنند، بىشخصيت و زبون بار مىآيند. «١» ب- پرورش فضايل اخلاقى احترام به شخصيت كودك، سبب ايجاد ارزشهاى اخلاقى و زمينه سهولت زندگى و اعتماد و دلگرمى وى مىشود. كودكى كه مورد احترام ديگران قرار مىگيرد، به سازگارى فردى و جمعى مىانديشد و بدين وسيله از اختلافات كنارهگيرى مىكند و به نصيحتها و اندرزهاى پدر و مادر گوش داده، به تكامل اخلاقى و اصلاح كژيها مىپردازد.
پدران و مادرانى كه به فرزندان خود احترام مىكنند و شخصيّت آنان را بزرگ مىدارند، با ادب و اخلاق با آنها معاشرت و برخورد مىنمايند، قادرند كودكان خود را با اخلاق پسنديده و صفات حميده تربيت كنند. اگر اتفاقاً فسادى در آنها بروز كند، به آسانى مىتوانند از آن جلوگيرى نمايند. كودك، مانند بزرگسالان، خودخواهى و حبّ ذات دارد، وقتى بفهمد كار ناپسند، به شخصيّت او ضربه مىزند و از عزّت و محبوبيت وى مىكاهد و در محيط خانواده پست و حقيرش مىنمايد، فوراً براى حفظ مقام خود، آن را ترك مىگويد و عملًا به اصلاح خويش قيام مىكند. «٢»