اخلاق خانواده(ج2) - رضانزاد و فاخری - الصفحة ١٣٢
امير مؤمنان على عليه السلام فرمود:
«مَنْ كَرُمَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ لَمْ يُهِنْها بِالْمَعْصِيَةِ» «١» هر كس بزرگى و كرامت نفس داشته باشد گناه پست و موهونش نمىكند.
وقتى كودك خود را مورد احترام ديگران ببيند، خوشحال مىشود و سرور و نشاطى او را فرا مىگيرد و عملًا سعى خواهد كرد كه خود را كوچك نكند و به سوى كسانى كه به وى احترام بيشترى مىگذارند جذب شود.
خلاصه آنكه، اگر كودكان براى خود شخصيتى قائل باشند، سعى خواهند كرد وجود خود را گرامى بدارند و از پستيها و رذالت اجتناب كنند و اين همان امرى است كه از نظر تربيت، مورد انتظار است.
ج- برطرف شدن احساس حقارت احترام به كودك، مبتلايان به احساس حقارت را از شكست روحى نجات مىدهد و سبب آن مىشود كه آنان، ارزش و شخصيتى براى خود قائل شوند. براين اساس، احترام به كودك، عاملى براى بازپرورى و براى ديگران وسيله بهپرورى به شمار مىرود.
احترام به كودك، احساس امنيت، استقلال و اعتماد را در او زنده مىكند و كودك درمىيابد كه پدر و مادر براى او ارزش و جايگاه خاصّى قائلند و در نتيجه، چنين رفتارى مايه استقامت و كارآيى وى در امور، و تلاش در جهت همكارى و دورى از انزوا و بيگانگى مىگردد.
هر گاه كودكى مورد بىمهرى و كم محبّتى قرار گيرد و به شخصيت او احترام گذارده نشود، براى عقده تكانى و انتقامگيرى از پدر و مادر و يا هر كسى كه سبب چنين موقعيتى شده و موجبات حقارت و شكست روحى او را فراهم كرده، تن به خرابكارى و شرارت مىدهد. «٢»