امير مؤمنان على عليه السلام، دشنام دادن افراد به يكديگر را به منقار زدن دو خروس يا نزاع دو سگ تشبيه كرده كه آن قدر با يكديگر مى‌ستيزند تا مجروح و يا خسته و درمانده شوند. سپس هشدار داده كه دانايان و عاقلان چنين كارى نكنند و هر كس دست از فحّاشى بردارد، با شخصيت‌تر و ارزشمندتر از ديگرى خواهد بود. «١» در برخى خانواده‌ها، درگيريهاى لفظى زن و شوهر با ناسزاگويى به پايان مى‌رسد و در نتيجه زن- كه غالباً مورد هتّاكى و ناسزاگويى شوهر خود قرار مى‌گيرد- كينه همسرش را به دل گرفته، نفرت از او سراسر وجودش را فرا مى‌گيرد، و بدين جهت، محبوبيت و احترام معمول خانوادگى را از دست خواهد داد. حضرت على عليه السلام فرمود:
«احْذَرْ فُحْشَ الْقَوْلِ وَالْكِذْبَ فَانَّهُما يُزْرِيانِ بِالْقائِلِ» «٢» از فحّاشى و دروغ بپرهيز كه اين دو گوينده خود را بى‌ارزش مى‌كنند.
ج- عيبجويى‌ يكى از صفات زشت و ناپسند اخلاقى، عيبجويى است كه از آفات زبان محسوب مى‌شود.
عيبجويى موجب پيدايش ناراحتيهاى گوناگون، آزار و اذيت روحى و روانى و خجالت و شرمسارى است. قرآن كريم، هر نوع عيبجويى و طعنه زدن را مورد نهى قرار داده، مى‌فرمايد:
وَ لا تَلْمِزُوا انْفُسَكُمْ» «٣» يكديگر را مورد طعن و عيبجويى قرار ندهيد.
و نيز در مورد عيبجوى مسخره كننده مى‌فرمايد:
«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» «٤» واى بر هر عيبجوى مسخره‌كننده‌اى.