ج- توسعه بر خانواده‌ توسعه بر خانواده به معناى رفتار بر اساس اقتصاد و ميانه‌روى است، نه اسراف و تبذير و نه اقتار و اكتفا در حدّ زنده ماندن. از امام رضا عليه السلام درباره نفقه خانواده سؤال شد، ايشان پاسخ داد: نفقه بر خانواده بين دو مكروه است. پرسيدند: آن دو مكروه چيست؟ فرمود: خداوند اسراف و اقتار را دوست ندارد. «١» سپس اين آيه شريفه را تلاوت نمود:
«وَالَّذينَ إِذا انْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً» «٢» و كسانى كه هرگاه انفاق كنند، نه اسراف مى‌نمايند و نه سخت‌گيرى؛ بلكه در ميان اين دو، حدّ اعتدالى دارند.
مردى كه با داشتن قدرت مالى، به تهيّه امكانات مناسب زندگى و تنوّع و فراخىِ آن اقدام نكند، خوشى و آسايش را از خانواده سلب مى‌كند و زمينه بدبينى و بيزارى از او فراهم مى‌شود.
حضرت رضا عليه السلام فرمود:
«يَنْبَغى‌ لِلرَّجُلِ انْ يُوَسِّعَ عَلى‌ عِيالِهِ لِئَلَّا يَتَمَنَّوا مَوْتَهُ» «٣» شايسته است كه مرد بر خانواده‌اش توسعه دهد، تا آنان آرزوى مرگ او را نكنند.
توسعه امكانات زندگى بايد متناسب با استطاعت و درآمد مالى مرد باشد، نه آنكه همسر و ديگر اعضاى خانواده، چنان پرتوقّع باشند كه مرد به رنج و زحمت بيفتد و گرفتار مشكل مالى و وام خواهى گردد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اين باره فرمود:
«إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَأْخُذُ بِأَدَبِ اللَّهِ، إِذا أَوْسَعَ‌اللَّهُ عَلَيْهِ اتَّسَعَ وَ إِذا أَمْسَكَ عَنْهُ أَمْسَكَ» «٤»