پرورش دهى و او را به سوى پروردگارش راهنمايى كنى.
پدر و مادر در تربيت و شكوفايى استعداد دينى كودك مسؤوليت بزرگى به عهده دارند و بايستى نكات دقيق تربيتى و آموزشى را رعايت كنند. در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:
الف- آغاز تربيت دينى‌ از زمان پيوند زناشويى مرد و زن، امورى در تربيت كودك (آينده آنان) مؤثّر خواهد بود. از اين رو، چگونگى انتخاب همسر از جهات: ديندارى، حسن خلق، زيبايى، شادابى، اصالت خانوادگى، و نيز دورى جستن از ازدواج با خويشاوندان نزديك و زنان كم هوش، رواياتى از پيشوايان دين نقل شده است «١» و از تأثيرگذارى اخلاق، رفتار و وراثت آنان بر روحيه فرزندان و كيفيت تربيتشان سخن رفته است. پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
«انْظُرْ فى اىِّ شَىْ‌ءٍ تَضَعُ وَلَدَكَ فَانَّ الْعِرْقَ دَسَّاسٌ» «٢» بنگر فرزندت را در چه جايگاهى قرار مى‌دهى؛ زيرا صفات ارثى به كودك منتقل مى‌شود.
در اسلام، به مراقبتهاى پيش از تولّد، عنايتى ويژه شده و دستورهايى از قبيل، ذكر نام خدا هنگام آميزش، به ياد غير نبودن، با تمام وجود به يكديگر سرگرم بودن، افكار و انديشه ناصواب نداشتن، دعا براى داشتن نسلى صالح و پاك، داشتن ايده‌هاى عالىِ انسانى و غيره، از جمله توصيه‌هاى اين دوره است.
از اين رو، زمان تربيت كودك را بايد از زمان تصميم‌گيرى ازدواج مرد و زن و سپس از زمان انعقاد نطفه تا زمان تولّد، در نظر گرفت. توجّه به رشد كودك در مرحله پيش از تولد، از مهمترين و حساسترين دوره‌هاى رشد است و تا حدود قابل ملاحظه‌اى ساختمان روانى و جسمانى كودك در اين زمان پى‌ريزى مى‌شود.