و به زندگى مشترك شيرينى خاصى مى‌بخشد و آن را از بى‌روحى و پژمردگى و يكنواختى خارج مى‌سازد. در اينجا تنها به بيان دو اثر ارزنده آن بسنده مى‌كنيم:
الف- نشاط روحى‌ انديشه جلب محبّت، سبب مى‌شود كه انسان همواره ملاحظه احوال همسر را نموده، از افراط و تفريط در رفتار و نيز از خودخواهيهاى جاهلانه بپرهيزد و در رفتار و گفتار خود، تعادل و دقّت داشته باشد. مرد وقتى علاقه‌مندىِ همسر به شوهرش و نيز سعى او را در كسب رضايت اعضاى خانواده احراز كرد، دلگرمى خاصى به زندگى خانوادگى پيدا مى‌كند و با اميد بيشتر و نشاط روحى افزونتر، تمام سرمايه‌هاى معنوى و مادى خود را در راه تأمين سعادت خانواده‌اش به كار مى‌گيرد. بعكس، كسى كه بى‌توجّهى همسرش را نسبت به خود حس كند و از سوى او، تمايلى به جذب خويش مشاهده نكند، روز به روز بر ناراحتى و نارضايتى‌اش افزوده مى‌شود و در صورت تداوم، نشاط روحى خود را از دست داده، در زندگى مشترك، دچار دلسردى و افسردگى خواهد شد.
ب- تحكيم بنيان خانواده‌ بهترين راه تحكيم بنيان خانواده و جلوگيرى از فروپاشى آن، سعى در ايجاد صفا و صميميت و جلب محبت همسر است.
وقتى رابطه زن و شوهر بر اساس جذب يكديگر و ايجاد علاقه و محبّت باشد، اخلاق خانوادگى، رشد و كمال پيدا مى‌كند، ميزان تأثير پذيرى مثبت از اندرزهاى همسر افزايش مى‌يابد. زمينه اختلاف و برخوردهاى نامناسب از بين مى‌رود، در نتيجه بنيان خانواده از گزند فروپاشى مصون مى‌ماند.
٢- خوش اخلاقى‌ ريشه بسيارى از خوبيها و اعمال پسنديده در نيكخويى و خوش رفتارى نهفته است.
امير مؤمنان على عليه السلام فرمود: