امام صادق عليه السلام در اين باره فرمود:
«مَنْ خافَ النَّاسُ لِسانَهُ فَهُوَ فِى النَّارِ» «١» كسى كه مردم از زبان او بترسند، در آتش دوزخ خواهد بود.
«مولوى» در وصف زبان و آثار بدزبانى گفته است:
اين زبان چون سنگ و فم آهن وش است و آنكه بجهد از زبان چون آتش است‌ سنگ و آهن را مزن بر هم گزاف گه ز روى نقل و گاه از روى لاف‌ زانكه تاريك است و هر سو پنبه زار در ميان پنبه چون باشد شرار ظالم آن قومى كه چشمان دوختند زان سخنها عالَمى را سوختند «٢» بد زبانى در خانواده، به صورتهاى گوناگونى ظاهر مى‌شود كه برخى از آنها بدين شرح است:
الف- سرزنش‌ هرگاه سرزنش به صورت يك عادت ريشه‌دار درآمده باشد، جزو آفات زبان محسوب مى‌شود. عادت به سرزنش كردن ديگران، توجّه به واقعيات زندگى و موقعيت ديگران را بشدّت تضعيف كرده، زمينه برخورد خصمانه و عتاب‌آميزى را فراهم مى‌كند.
چه بسيار از نارساييها و اشتباهات را مى‌توان با پند و اندرز و خوش زبانى، بدون سرزنش و خرده‌گيرى حل كرد؛ هرگاه سرزنش افراد بويژه سرزنش همسر در محيط خانوادگى ضرورت پيدا كند، نبايد در اين باره افراط و زياده‌روى كرد، بلكه بايد به حدّاقل آن اكتفا نمود؛ چرا كه زياده‌روى در سرزنش ديگران به جاى تأثير نيكو، آثار منفى در پى دارد.
امير مؤمنان على عليه السلام فرمود: