قرار داده است. زنى كه از اين موهبت بى‌بهره باشد، همواره با حسرت تمام درصدد جبران اين كمبود روحى خواهد بود. امام صادق عليه السلام فرمود:
«انَّ الْمَرْأَةَ خُلِقَتْ مِنَ الرَّجُلِ وَ انَّما هِمَّتُها فِى الرِّجالِ، فَأَحِبُّوا نِساءَكُمْ» «١» همانا زن از مرد آفريده شده، و توجه او به مردان معطوف است، پس زنانتان را دوست بداريد.
محبّت بايد از درون آدمى سرچشمه گيرد و از صميم قلب برخيزد، تا در قلب ديگرى اثر بگذارد، با اين حال، اظهار محبت و ابراز آن به دو صورت انجام مى‌گيرد: ابراز محبّت عملى كه در برخورد ملايم و محبت‌آميز فرد نمايان مى‌شود و بدين‌گونه زن، محبت مرد نسبت به خود را از رفتار او درمى‌يابد. ديگرى ابراز محبّت زبانى و گفتارى كه نقش ويژه‌اى در تحكيم پيوند خانوادگى دارد.
زن به ابراز محبت زبانى شوهر نياز دارد و به وسيله آن از محبّت قلبى شوهر نسبت به خود اطمينان يافته، آرامش خاطر پيدا مى‌كند و هرگز شيرينى آن را فراموش نمى‌كند.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ انِّى احِبُّكِ لا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها ابَداً» «٢» سخن مرد به همسرش كه «دوستت دارم» هرگز از قلبش بيرون نخواهد رفت.
ابراز محبّت به همسر نشانگر رشد ايمان و انسانيت است. امام صادق عليه السلام در اين زمينه فرمود:
«الْعَبْدُ كُلَّمَا ازْدادَ لِلنِّساءِ حُبّاً ازْدادَ فِى الْايمانِ فَضْلًا» «٣» هر اندازه محبّت انسان به همسر بيشتر شود، ايمان او افزونتر خواهد شد.
همان‌گونه كه محبّت مرد به همسرش مايه خوشبختى خانواده است، مهربانى و