آنها كودك را به بازى واداشته و حتى خود با آنها بازى مى‌كردند. داستان بازيهاى پيامبر صلى الله عليه و آله با نوه‌هايش معروف است. در روايات مى‌خوانيم: آن حضرت آنان را بردوش خويش سوار مى‌كرد. «١» امام صادق عليه السلام اين گونه سفارش مى‌كند:
«دَعِ ابْنَكَ يَلْعَبَ سَبْعَ سنينَ» «٢» بگذار فرزندت تا هفت سالگى بازى كند.
كودك در بازى نياز به همبازى دارد؛ هرگاه كودك همبازى مناسب نداشته باشد و يا در محيط خانه تنها باشد، افسرده مى‌گردد. در مواردى كه كودكان مشغول بازى‌اند، مشاركت پدر و مادر و يا بزرگترها در بازى موجب خشنودى و سرافرازى آنان مى‌گردد.
پدر و مادر مى‌توانند با مشاركت مناسب در بازيهاى كودكان، ضمن بالا بردن مهارت و حس كنجكاوىِ آنها، كودكان را براى تحمّل شرايط آينده زندگى براساس ضوابط نظام هستى، آماده كنند و خواهشهاى آنان را تعديل كنند و بتدريج آنان را از حالت كودكانه خارج كرده، وارد دنياى بزرگتران سازند.
البتّه، در بازى با كودك بايد به امكانات و توان جسمانى و تعديل انتظارات كودك توجه داشته باشيم تا همبازى شدن با آنها لطمه‌اى به حرمت پدر و مادر وارد نسازد. «٣» ب- افشاى سلام‌ پدر و مادر و مربّيان تربيتى بايد در محيط خانواده و اجتماع با استفاده از روشهاى عملى و آموزشى، كودك را با وظيفه اخلاقى سلام كردن آشنا سازند.
اگر كودك به بزرگترها سلام كرد، لازم است به گرمى جواب او را بگويند و با اين عمل، شخصيت او را مورد احترام قرار دهند. اگر به كودك اعتنا نشود و جواب سلام او داده نشود، عملًا كودك مورد تحقير قرار گرفته و از اين بى‌احترامى، ملول و آزرده خاطر خواهد شد.