حسّاسيتها، نااميديها، افسردگيها، گوشه‌گيريها، ناسازگاريها، محروميت از محبت مى‌باشد. «١» د- افراط در محبت‌ از نكات بسيار مهم در مورد محبت به كودك، پرهيز از زياده‌روى و افراط در محبت است. بديهى است كه غذاى روحى كودك، بسان غذاى جسمى او، هرگاه كم و زياد شود، عوارضى در جسم و روح او ايجاد مى‌كند.
محبت زياد و بيجا، موجب ناز پروردگى، لوس بار آمدن و از خود راضى شدن كودك مى‌گردد. كودكى كه به خاطر مهر و محبت بيش از اندازه به تمام خواسته‌هاى خوب و بد خود مى‌رسد، به خود مغرور شده، حالت ديكتاتورى پيدا مى‌كند و در برابر مصايب، محروميتها و فراز و نشيب زندگى تاب مقاومت و قدرت مبارزه ندارد.
پدر و مادرى كه به ابراز عواطف افراطى و محبتهاى ناپسند مبتلا هستند و تنها هدفشان راضى نگه داشتن كودك و برآوردن خواسته‌هاى خوب و بد اوست، در حقيقت زمينه ضعف و سستى كودك و عدم شكيبايى و پايدارى او در مقابل مشكلات را فراهم مى‌كنند. امام باقر عليه السلام فرمود:
«شَرُّ الْاباءِ مَنْ دَعاهُ الْبِرُّ الَى الْإِفْراطِ» «٢» بدترين پدران، كسى است كه در نيكى [به فرزندان‌] از حدّ تجاوز مى‌كند.
بنابراين، والدين و مربّيان تربيتى بايد محبت و عواطف خود را نسبت به كودكان تعديل كرده و از محبت بيجا يا محبت بيش از اندازه پرهيز كنند تا كودكان را از خود راضى، مغرور و لوس بار نياورند.
احترام به كودك‌ احترام به كودك از موارد اساسى رشد شخصيت او و عامل مهمّى براى سازندگى است.
كودكان همانند بزرگسالان براى خود شخصيت قائل بوده، از ديگران انتظار دارند كه‌