مظاهر محبّت به كودك است. امام صادق عليه السلام فرمود:
«اكْثِرُوا مِنْ قُبْلَةِ اوْلادِكُمْ فَانَّ لَكُمْ بِكُلِّ قُبْلَةٍ دَرَجَةً فِى الْجَنَّةِ» «١» كودكانتان را بسيار ببوسيد، زيرا براى شما در برابر هر بوسه، درجه‌اى در بهشت است.
روزى حضرت محمّد صلى الله عليه و آله امام حسن و حسين عليهما السلام را مى‌بوسيد، «اقْرَع بن حابس»- كه از مهر و عطوفت پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت به كودكان شگفت‌زده شده بود- گفت: من ده فرزند دارم و تا كنون هيچ كدام از آنها را نبوسيده‌ام. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه ترحّم نكند، به او ترحم نخواهد شد. حفص مى‌گويد: پيامبر صلى الله عليه و آله با شنيدن سخنان اقرع بن حابس، خشمگين شد، حتى رنگش تغيير كرد، سپس به وى گفت: چه كنم كه خداوند محبّت را از قلب تو گرفته است! كسى كه به كودكان ما رحم نكند و به بزرگان ما احترام نگذارد، از ما نيست. «٢» ج- آثار محبّت به كودك‌ با برخى از نتايج ارزشمند محبت به كودك و اهميّت آن آشنا شديم. برخى از آثار آن عبارت است از: رشد عاطفى كودك، تأمين سلامت جسمى و روحى، احساس شخصيت و بزرگى، برخوردارى از صفات پسنديده اخلاقى، دگردوستى و كودكى كه از محبت اشباع شده باشد، روانى شاد و دلى با نشاط دارد، احساس محروميت نمى‌كند تا عكس‌العمل بد، نشان دهد، خوشبين و خوش قلب و با اعتماد مى‌باشد. او يك انسان طبيعى است و عقده روانى ندارد، خيرخواه و انسان‌دوست بار مى‌آيد؛ چون طعم شيرين محبت را چشيده حاضر است اين آب حيات را به ديگران ايثار كند. او با مردم چنان رفتار مى‌كند كه ديگران با او رفتار نموده‌اند. كودكى كه در محيط مهر و محبّت پرورش يافته، بهتر مى‌تواند با مشكلات و حوادث سهمگين دوران بلوغ و تغييرات جسمى و روانى رو به رو گردد. جوانى كه در كانون مهر و مودّت پرورش يافته، احساس محروميت نمى‌كند تا براى تسكين خاطر به كانونهاى فساد ...
پناهنده گردد. ... منشأ بسيارى از تندخوييها، خشونتها، لجبازيها، بدبينى‌ها، زورگوييها،