«بِالرِّفْقِ تَدُومُ الصُّحْبَهُ» «١» با رفق و مهربانى، دوستى پايدار خواهد شد.
٤- عفّت (عفاف)
از ديگر وظايف متقابل همسران، برخوردارى از صفت ارزشمند «عفّت» (عفاف) است.
عفاف (به فتح عين) و نيز تعفّف آن است كه انسان، نفس خود را از ارتكاب كارهاى حرام و درخواست از مردم باز دارد و به كسى كه خويشتن را در مقابل محرّمات و در خواست چيزى از مردم حفظ مى‌كند، «عفيف» مى‌گويند. «٢» در علم اخلاق، عفت را يكى از اقسام خلقيات و از فضايل نفس شهويه شمرده‌اند «٣» كه آدمى به مدد آن مى‌تواند بر بسيارى از ناپاكيها چيره گردد و دامنش را از فساد و تباهى حفظ كند. از اين رو، عفّت به معناى پاك بودن از كليّه آلودگيهاى جنسى و مسائل شهوانى است. امير مؤمنان عليه السلام فرمود:
«الصَّبْرُ عَنِ الشَّهْوَةِ عِفَّةٌ» «٤» خويشتندارى در مقابل شهوت، عفت است.
اهميت عفت‌ آراستگى هر يك از زن و مرد به ملكه عفت، موجب پاكى، صداقت و سلامت در زندگى خانوادگى خواهد بود و نيكيها و صفاى زندگى را گسترش مى‌دهد. حضرت امير عليه السلام فرمود:
«الْعِفَّةُ رَأْسُ كُلِّ خَيْرٍ» «٥» عفت، ريشه هر نيكى است.