اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٣٧ - رفتار با همسايه

جمعه كه مردم از خانه خارج مى‌شوند، وسائلت را از خانه خارج كن و سر راه مردم بگذار تا كسانى كه براى نماز جمعه مى‌روند آن را ببينند. اگر از تو پرسيدند، چرا چنين كردى؟ بگو به خاطر اذيت اين مرد. آن شخص همين كار را كرد. همسايه آزار وقتى اين صحنه را ديد، نزد آن فرد آمد و گفت: وسائلت را داخل خانه ببر، به خدا قسم، ديگر چنين كارى نخواهم كرد.»

امام صادق عليه‌السلام فرمود:

«مَلْعُونٌ، مَلْعُونٌ مَنْ اذى جارَهُ»[١]

از رحمت خدا به دور است، از رحمت خدا به دور است، كسى كه همسايه اش را اذيت كند.

درمقابل، كسانى كه رعايت حال همسايگان را بكنند و از اعمال و رفتارى كه موجب ناراحتى آنان مى‌شود خود دارى كنند، مورد عفو و بخشش خداوند قرار مى‌گيرند.

ابو بصير مى‌گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود:

«مَنْ كَفَّ اذاهُ عَنْ جارِهِ اقالَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَثْرَتَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ»[٢]

كسى كه از آزار و اذيت ديگران خوددارى كند، خداوند عز و جل روز قيامت لغزشش را مى‌بخشد.

رفتار با همسايه‌

ممكن است كسى چنين فكر كند كه طبق بحثهاى گذشته، انسان نبايد كارى به كار همسايه‌اش داشته باشد، چون در اين صورت، ديگر هيچ گونه اذيتى به او نكرده است. امّا اسلام، چنين رفتارى را هم ناپسند دانسته و رعايت حال ديگران را از وظايف دينى و مذهبى انسان مسلمان مى‌داند.

[١] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ١٥٣، بيروت

[٢] - همان مدرك، ص ١٥٠